Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 26 gości.

Komunizm - o jego historii i wyższości nad kapitalizmem (znowu)

Czerwone flagi

 
Stanislav Zdislav (stanislav.zdislav@gmail.com):
 
 Proszę o przedstawienie historii komunizmu i argumenty dlaczego właśnie komunizm i czym on jest lepszy od kapitalizmu.

_________________________________________________________________________________

Odpowiedź WR:
 
Po pierwsze - w czym komunizm jest lepszy od kapitalizmu - tutaj odsyłamy do naszego wcześniejszego tekstu: http://1917.net.pl/node/19319
 
Jeśli chodzi o "historię komunizmu":
 
Różne koncepcje lepszego i sprawiedliwszego społeczeństwa przyszłości pojawiały się już od stuleci. Juz w czasach rewolucji francuskiej istniały ruchy domagające się pewnej równości i sprawiedliwości społecznej (sankiuloci, Babeuf). Różni myśliciele (Saint-Simon, Fourier, Owen) stworzyli wizje idealnego społeczeństwa i próbowali wcielić je w życie, co jednak okazało się klęską ponieważ tworzone przez nich zalążki nowego społeczeństwa (komuny, falanstery) nie miały zbyt wielkiego oddziaływania podczas gdy społeczeństwo coraz bardziej podporządkowywało się kapitalistycznym regułom gospodarczym narzucanym przez burżuazję. Idea, że samym przekonywaniem i dobrą wolą można zbudować sprawiedliwsze społeczeństwo pozbawione właściwych dla kapitalizmu patologii nazywa się socjalizmem utopijnym.
 
Wiek Oświecenia, a także XIX wiek połączony z rewolucją przemysłową i rozwojem techniki zwiększyły popularność metod naukowych przy opisie i przekształcaniu świata, tak aby służył człowiekowi. Tak jak powstała naukowa chemia, fizyka czy biologia, tak też został stworzony naukowy socjalizm. Stało się to dzięki Karolowi Marksowi i Fryderykowi Engelsowi. W pracy "Manifest komunistyczny" wyłożyli oni historię społeczeństwa rozumianą przez pryzmat walki klasowej. Marks i Engels, tak jak wszyscy konsekwentni w swoich przekonaniach wielcy ludzie nauki byli materialistami, co oznacza, że odrzucali istnienie sił nadprzyrodzonych, uznawali materialny i poznawalny charakter rzeczywistości. Przełom filozoficzny, jakiego dokonali Marks i Engels polegał na tym, że ich materializm różnił się dość znacząco, od materializmu, jaki prezentowało większość XVIII i XIX wiecznych uczonych, ponieważ był to materializm dialektyczny, który ujmował materię w jej ciągłym ruchu i nieustannej zmienności, w przeciwieństwie do materializmu mechanistycznego, który pojmował materię jako stałą i niezmienną (jak gatunki sklasyfikowane przez Linneusza). Materializm dialektyczny przeniesiony na grunt społeczeństwa dał początek materializmowi historycznemu. W społeczeństwie istnieją duże grupy ludzi - klasy społeczne, które z racji zajmowania różnej pozycji w społecznych stosunkach produkcji (tj. w stosunku do własności środków produkcji) posiadają sprzeczne interesy. W efekcie mamy do czynienia z walką klas, która jest nieodłączną cechą społeczeństwa klasowego. Według Marksa i Engelsa, w przeszłości istniał szereg różnych formacji społeczno-ekonomicznych, (m.in. niewolnictwo, feudalizm), różniących się poziomem rozwoju gospodarczego i tym, która klasa posiadał środki produkcji (właściciele niewolników, panowie feudalni), a która klasa pracowała na utrzymanie społeczeństwa i gospodarki (chłopi pańszczyźniani, niewolnicy). Walka klas prowadzi czasami do rewolucji, które obalają panowanie jednej klasy i wynoszą do władzy inną klasę. Ważnym przykładem takiej rewolucji była Rewolucja Francuska, która obaliła panowanie klasowe feudałów i wyniosła do władzy nową, młodą klasę społeczną - burżuazję - co było końcem feudalizmu i początkiem kapitalizmu na ziemiach francuskich. Zafascynowani doświadczeniem Rewolucji Francuskiej Marks i Engels stwierdzili, że system kapitalistyczny, podobnie jak feudalizm, jest systemem opartym na panowaniu klasowym. W kapitalizmie burżuazja - właściciele środków produkcji - jest klasą panującą, a proletariat czyli robotnicy - sprzedający swoją siłę roboczą - pracują na utrzymanie społeczeństwa.
 
Podobnie jak feudalizm, kapitalizm jest systemem niesprawiedliwym i opartym na wyzysku.
 
Podobnie jak  przed Rewolucją Francuską, w każdym państwie kapitalistycznym istnieje klasa mogąca w odpowiednich warunkach przeprowadzić rewolucję i obalić istniejący porządek. Tą klasą w kapitalizmie jest proletariat. Jeszcze za życia Marksa w 1870 roku proletariat odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w postaci powołania Komuny Paryskiej, którą można uznać za pierwszy rząd robotniczy.
 
Komuna ograniczyła dzień roboczy i wprowadziła zasadę, że żaden urzędnik państwowy nie  może zarabiać więcej niż wykwalifikowany robotnik i może zostać w każdej chwili demokratycznie odwołany. Komuna Paryska obaliła kapitalistyczną machinę państwową i stworzyła państwo robotnicze - które nie było już państwem w tym znaczeniu w jakim rozumieli je Marks i Engels – czyli machiną w rękach uprzywilejowanej mniejszości do uciskania pracującej i wyzyskiwanej większości. Komuna Paryska z jej odwołalnością i obieralnością  urzędników stała się półpaństwem, które w sprzyjającej sytuacji mogło stać się  wstępem do transformacji społeczeństwa w komunistyczne zrzeszenie wolnych wytwórców, całkowicie nie potrzebujące aparatu przymusu państwowego.
 
Komuna Paryska pokazała, że rewolucja proletariacka jest możliwa, a komunizm nie jest utopią, ale realną alternatywą.
 
Na następne sukcesy komunizmu i proletariatu trzeba było czekać prawie pół wieku, do roku 1917, kiedy to w wyniszczonej wojną Rosji z inicjatywy robotników i żołnierzy do władzę objęły Rady Delegatów Robotniczych, Chłopskich i Żołnierskich.
 
Rady były organizacją niezależną od biurokracji kapitalistycznego państwa i były wybierane przez  robotników bezpośrednio w zakładach pracy. Pod kierownictwem partii bolszewików w październiku 1917 roku robotnicy Rosji  osiągają zwycięstwo i cała władza w kraju przechodzi w ręce Rad. Przywódca partii bolszewickiej - Włodzimierz Lenin w swojej pracy "Państwo i Rewolucja" napisanej latem 1917 roku bardzo szczegółowo analizuje doświadczenie Komuny Paryskiej i wyciąga z niego wnioski na przyszłość i wskazuje na Rady jako ośrodek przyszłej władzy robotniczej.
 
Rosja w roku 1917 powtarza doświadczenie  Komuny Paryskiej, a bolszewicy wychodzą naprzeciw potrzebom ludu dając ziemię bezrolnym chłopom i podpisując traktat pokojowy kończący wyniszczającą wojnę wywołaną przez carski imperializm.
 
Rosja jest jednak krajem biednym z niewielką  populacją robotniczą (10 milionów) i przeważającą większością chłopstwa (ponad 100 milionów). Już w 1918 roku zwolennicy obalonego porządku rozpoczynają zbrojną kampanię przeciwko bolszewickiej Rosji, która z wielkim trudem utrzymuje swoje istnienie.
 
Kolejne trzy lata wojny wyniszczają gospodarkę kraju, co powoduje  przetrzebienie szeregów proletariatu. Robotnicy powoli zaczynają tracić kontrolę  nad państwem. Wojna kończy się i rozpoczyna się proces odbudowy kraju, połączony z ambitnymi projektami gospodarczymi takimi jak elektryfikacja. Lenin i inni bolszewicy, prowadząc proletariat Rosji ku zwycięstwie w Rewolucji Październikowej uważali, że ze względu na zacofanie gospodarcze Rosji dla zbudowania socjalizmu w Rosji i utrzymania go, konieczne będzie zwycięstwo  rewolucji proletariackiej także w wyżej rozwiniętych państwach - takich jak Niemcy czy inne kraje Europy Zachodniej.
 
Niestety rewolucja niemiecka zostaje  na początku 1919 roku rozbita przez burżuazję sprzymierzoną z  socjaldemokratycznym rządem, a przywódcy niemieckich komunistów – Róża  Luksemburg i Karl Liebknecht - bestialsko zamordowani przez prawicowe bojówki Freikorps.
 
Rewolucje robotnicze na Węgrzech i w Bawarii także padają pod ciosami  sił reakcji, wrzenie rewolucyjne włoskich robotników zostaje spacyfikowane przez młody ruch faszystowski Mussoliniego, a karkołomna próba niesienia rewolucji na bagnetach kończy się po "cudzie nad Wisłą".
 
Ostatecznie władza radziecka panuje tylko na obszarze Rosji, części Ukrainy i Białorusi, Kaukazu i Azji Środkowej.
 
Zacofane technicznie, choć posiadające ogromną bazę ludnościową i surowcową rosyjskie państwo robotnicze - najpierw Rosja Radziecka, a od 1922 roku jako ZSRR znajduje się w izolacji i zastoju. W 1924 umiera Lenin. Lenin pod  koniec swojego życia był mocno zaniepokojony rosnącą w siłę młodą radziecką  biurokracją. Po śmierci Lenina tendencje biurokratyczne w państwie i w partii są coraz bardziej widoczne. Wpływ Rad na życie polityczne kraju słabnie, a władza przenosi się coraz bardziej w ręce nomenklatury państwowo-partyjnej. W samej partii demokracja też, za sprawą biurokracji, zaczyna pozostawiać coraz więcej do życzenia. Zjazdy organizowane są coraz rzadziej. Coraz większą władze ma sekretarz generalny partii - Stalin.
 
W partii formuje się opozycja na której czele stoi Lew Trocki - twórca Armii Czerwonej i druga po Leninie najważniejsza postać Rewolucji Październikowej. Opozycja staje w obronie robotników i domaga się szybkiego uprzemysłowienia kraju, zwiększenia roli Rad i demokratyzacji partii i państwa. Biurokracja w partii jednak powoduje, że opozycja ponosi klęskę. W 1927 roku Trocki zostaje wyrzucony z partii, a w 1929 wydalony z ZSRR do Turcji, aby ostatecznie osiąść w Meksyku, gdzie w 1940 roku zostaje zabity przez stalinowskiego skrytobójcę. Przebywający na emigracji Lew Trocki próbuje organizować opozycję w ruchu komunistycznym. W 1938 roku powołuję do życia Czwartą Międzynarodówkę. W międzyczasie pracuje nad marksistowskim opisem degeneracji ZSRR i zastanawia się nad przyszłością tego kraju i perspektywami komunizmu. Najważniejszą pracą Trockiego jest napisana w 1936 roku "Zdradzona Rewolucja" . W "Zdradzonej Rewolucji" Trocki analizuje przyczyny wynaturzenia się państwa radzieckiego i dochodzi do wniosku że ZSRR czeka rychły upadek - albo proletariat przejmie władzę w kraju ponownie i obali biurokracje, albo biurokracja sama odrestauruje kapitalizm. To ostatnie oznacza dokładnie to co stało się w krajach Bloku Wschodniego po 1989 roku. Mimo faktu, że Armia Czerwona wyzwoliła połowę Europy od niemieckiego nazizmu, co pozwoliło na obalenie burżuazji od NRD, poprzez Polskę, Czechosłowację, Węgry do Rumunii, Jugosławii i Bułgarii - co stanowiło dla tych krajów ogromny skok cywilizacyjny - na przełomie lat 80. i 90. XX wieku we wszystkich tych krajach niemal jednocześnie doszło do restauracji kapitalizmu, co stanowi potwierdzenie prognoz Trockiego zawartych w "Zdradzonej Rewolucji" i świadczy o znaczeniu tej książki dla komunizmu i ruchu robotniczego. Podobnie w Chinach i Wietnamie - krajach które swego czasu idąc za przykładem ZSRR dokonały antykapitalistycznych rewolucji - w podobnym czasie został odrestaurowany kapitalizm.
 
Obecnie, po ofensywie reakcji w latach 90. XX wieku światowy ruch komunistyczny powoli wychodzi z defensywy. Rozpoczęty w 2008 roku kryzys kapitalizmu zakwestionował powszechne przekonanie o "końcu historii", doskonałości kapitalizmu i dał korzystny grunt dla poglądów marksistowskich. Jednak, aby doszło do nowych - ogólnoświatowych - rewolucji październikowych, które będą w stanie zapewnić odpowiednią bazę gospodarczą dla komunizmu potrzebujemy nie tylko ideologii, ale przede wszystkim zahartowanego przywództwa politycznego i partii proletariackiej. Nasz projekt - portal "Władza Rad", istniejący od 2010 roku - ma służyć przede wszystkim dążeniu do odbudowy ruchu komunistycznego, dlatego też zachęcamy naszych czytelników do zgłębiania swojej wiedzy i współredagowania naszej strony internetowej.

Ogłoszenia parafialne

Społeczność

rot front