Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 1 użytkownik i 28 gości.

Paweł Nowak: Wybory w Wielkiej Brytanii - socjalistyczne idee mogą zwyciężyć!

jeremy_corbyn.jpg

Partia Pracy Jeremy’ego Corbyna zadała Partii Konserwatywnej spektakularny cios w przedterminowych wyborach parlamentarnych w Wielkiej Brytanii w czerwcu br. Dzięki jego radykalnemu pro-socjalnemu programowi, między innymi proponujący renacjonalizację kolei, obalenie czesnego i koniec polityki cięć, jego partia zdobyła 40% głosów (12 milionów głosów) i uniemożliwiła Partii Konserwatywnej Theresy May zdobycie większości w parlamencie.
 
Media – nie tylko gazety, ale również BBC, która została totalnie opanowana przez Partię Konserwatywną – przez ponad rok nieustannie atakowały Corbyna jako niebezpiecznego ekstremistę, który nienawidzi swojego kraju i popierał terrorystów z IRA. Niestety, Corbyn musiał nawet odparować ataki wewnątrz własnej partii ze strony prawicowych posłów – zwolenników byłego premiera Tony’ego Blaira – którzy stanowią większość posłów laburzystów w parlamencie. Pod pretekstem, że Partia Pracy nie ma szansy wygrać wyborów dopóki Corbyn stoi na czele partii, wykorzystali każdą okazję, aby zadać mu cios w plecy, niestety również kosztem popularności własnej partii.
 
W marcu, Premier Wielkiej Brytanii, Theresa May, miała przewagę ponad 20% w badaniach opinii publicznej, co dałoby jej ogromną większość parlamentarną i możliwość przeforsowania swojej wizji prawicowego neoliberalnego Brexitu niemal bez opozycji. Dlatego Theresa May zdecydowała się na przedterminowe wybory – sądziła, że odniesie miażdżące zwycięstwo. Podczas swojej kampanii powtarzała mantrę, że tylko ona może gwarantować „silny i stabilny rząd”, podczas gdy wynik, który nie daje żadnej partii większości doprowadzi do „koalicji chaosu” z Corbynem na czele.
 
W połowie kampanii wyborczej doszło do dwóch ataków terrorystycznych, w Manchester i w Londynie. Media działały w najwyższym biegu demagogii, stwierdzając, że Corbyn był sojusznikiem, najpierw, IRA, a póżniej nawet dżihadzistów. Jednak tak silne okkazały się gniew i frustracja, które gromadziły się przez wiele lat cięć w Wielkiej Brytanii, że pomimo kampanii nienawiści i kłamstw, Corbyn i jego kampania zdobyły duże poparcie.
 
Kampania Corbyna i jego polityka, z hasłem „dla wielu, nie dla nielicznych”, przemawiała do brytyjskiej klasy robotniczej. To, co było w ofercie, nie było pełnym programem socjalistycznym, ale ograniczoną serią reform, które mają być finansowane w ramach kapitalizmu poprzez opodatkowanie bogatych. Niemniej jednak, manifest Corbyna stanowi alternatywę i zasadnicze przerwanie 40 lat ataków neoliberalnych.
 
Jednym z najważniejszych aspektów jego programu była obietnica zniesienia opłat uniwersyteckich i zobowiązanie opracowania planu anulowania długu studenckiego – w Wielkiej Brytanii studenci zazwyczaj mają dziesiątki tysięcy funtów zadłużenia po ukończeniu studiów. Polityka ta zyskała masowe poparcie młodzieży, nie tylko studentów. Młodzi ludzie w wywiadach na ulicy oświadczyli, że będą głosować na Partię Pracy, ponieważ „Corbyn reprezentuje nas, klasę robotniczą”. Młodzież zwykle wstrzymuje się od wyborów, ale tym razem młodzi ludzie głosowali masowo, zwłaszcza w miastach uniwersyteckich, gdzie były kolejki przed lokalami wyborczymi. Okazało się, że wśród młodzieży frekwencja wyniosła około 70%, a większość z nich głosowała na Partię Pracy.
 
Jednak May zraziła również starszych wyborców, którzy tradycyjnie głosują konserwatywnie. W jej manifeście znalazł się plan zawłaszczenia przez państwa domów osób, którzy są leczone na demencję w celu pokrycia kosztów opieki. Propozycje te wywołały oburzenie w kraju. W przeciwieństwie do tego, Corbyn przeprowadził kampanię za pełnym finansowaniem Krajowej Służby Zdrowia i przeciw prywatyzacji.
 
Również istniała znaczna różnica w stylu ich kampanii. Podczas gdy May unikała spotkań z prawdziwymi ludźmi i wolała spotkać się z małymi grupami swoich zwolenników i pozować do zdjęć w sztucznych sytuacjach, Corbyn przemawiał na masowych wiecach na osiedlach mieszkaniowych w całym kraju, które przyciągnęły dziesiątki tysięcy ludzi. Gdziekolwiek poszedł, Corbyn był postrzegany jako orędownik zwykłych ludzi.
 
Rezultatem było to, że pomimo tej masowej kampanii nienawiści i kłamstwa w mediach, a zwłaszcza w tabloidach, Corbynowi udało się osiągnąć niemożliwe – w ciągu 6 tygodni jego partia zwiększyła swoje poparcie do ponad 40%, czyli zaledwie 1% mniej niż Partia Konserwatywna. Był to największy przyrost głosów dla Partii Pracy w wyborach od czasu historycznego zwycięstwa w 1945 r. i drugiego co do ilości głosów. Żaden z tak zwanych „ekspertów politycznych” nie przewidział takiego rezultatu.
 
Wynik wyborczy to pyrrusowe zwycięstwo dla Theresy May – straciła większość w parlamencie przez to, że niepotrzebnie zarządziła przedwczesne wybory (wybory powszechne miały mieć miejsce dopiero za trzy lata). Więc chociaż konserwatyści nadal są największą partią w parlamencie, to uważa się, że May przegrała wybory. Aby utrzymać władzę, teraz jest zmuszona do utworzenia rządu mniejszościowego z reakcyjną Demokratyczną Partią Unionistyczną (DUP) – partią protestanckich fundamentalistów z Irlandii Północnej.
 
Jednak w społeczeństwie jest dużo sprzeciwu wobec układu z DUP. Ponadto, grozi to złamaniem Porozumienia Wielkiopiątkowego – porozumienia o podziale władzy, które zakończyło konflikt zbrojny w Irlandii Północnej.
 
W przeciwieństwie do tego, Corbyn jest postrzegany jako zwycięzcą. Jego sukces wyborczy wyciszył prawicę w jego partii, której głównym argumentem było to, że jest niepopularny. W ciągu 48 godzin po wyborach do partii wstąpiło ponad 150.000 osób. Członkostwo jest obecnie na historycznym poziomie 800.000, co czyni ją największą partią socjaldemokratyczną w Europie.
 
Badania opinii publicznej 3 dni po wyborach pokazały, że Partia Pracy ma jeszcze większe poparcie – 45% wobec 39% dla konserwatystów.
 
W ciągu kilku dni po wyborach wybuchł pożar w bloku mieszkalnym Grenfell Tower. Według szacunków około 150 osób zginęło. Błyskawiczne rozprzestrzenianie się ognia spowodowane było przez łatwopalne okładziny na zewnątrz budynku, które zostały wybrane w celu poprawy wyglądu budynku i otoczenia dla mieszkańców pobliskich luksusowych apartamentów. W trakcie niedawnego remontu budynku nie był również zainstalowany system tryskaczowy ze względu na oszczędności w kosztorysie. Wcześniej, mieszkańcy walczyli z władzami w celu poprawy bezpieczeństwa pożarowego w budynku. Mieszkańcy, którzy przeżyli, są teraz wściekli i obwiniają władze i konserwatystów, którzy są odpowiedzialni za deregulację przepisów dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa. Poza tym szpitale i służby przeciwpożarowe zostały zamknięte w wyniku oszczędności. W następstwie tragedii, premier Theresa May tylko ośmieliła się spotkać z policjantami i strażakami prywatnie i unikała kontakt z ofiarami tragedii, podczas gdy Corbyn słuchał i pocieszał ofiar i sąsiadów. Corbyn obiecał, że będzie walczył aby prawda o tej tragedii, wyszła na jaw.
 
W obliczu problemu zakwaterowania ocalałych z pożaru, którzy obecnie są bezdomnymi, konserwatywna rada gminy poddała się po jednym tygodniu chaosu i poprosiła radę z sąsiedniej gminy, kontrolowanej prze Partię Pracy, aby przejąć sytuację. Tymczasem Corbyn wezwał ludzi do okupowania i wykorzystania pustych luksusowych nieruchomości w okolicy i używania ich do trwałego umieszczenia bezdomnych.
 
Po wyborach i pożarze w Grenfell Tower, pozycja Corbyn jest mocna, podczas gdy Theresa May stała się ogólnie nienawidzoną postacią. Mieszkańcy i sąsiedzi z Grenfell Tower demonstrowali przed parlamentem i okupowali lokalny ratusz. Domagają się sprawiedliwości.
 
Nowy majowy rząd, o ile uda się mu uzyskać poparcie w parlamencie, będzie bardzo słabą i chwiejną „koalicją chaosu”. Powszechnie uważa się, że rząd nie potrwa nawet rok i może upaść w każdej chwili. May jest postrzegana jako nieudacznik – to tylko kwestia czasu, kiedy zostanie zastąpiona. Najprawdopodobniej w tym roku odbędą się drugie wybory parlamentarne i w tej sytuacji Partia Pracy Corbyna może odnieść decydujące zwycięstwo, które da mu znaczną większość w parlamencie.
 
Ta kampania wyborcza i socjalistyczna polityka zaproponowana przez Corbyna zmieniły krajobraz polityczny w Wielkiej Brytanii. Kraj ten wchodzi obecnie w burzliwy okres walki klasowej, odzwierciedlonej zarówno na płaszczyźnie politycznej, jak i przemysłowej. Ponadto, historia Corbyna pokazuje nam, że socjalistyczne idee mogą zdobyć masowe poparcie, ponieważ odpowiadają potrzeby ludzi pracy.
 
Tekst ukazał się na stronie internetowej Alternatywy Socjalistycznej, polskiej sekcji Komitetu na rzecz Międzynarodówki Robotniczej (CWI)
  http://socjalizmxxi.nazwa.pl/mainsite/2017/06/23/wybory-w-wielkiej-bryta...

Społeczność

future2