Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 1 użytkownik i 30 gości.

Nasza przyszłość to nie kapitalizm, lecz świat zwycięskiej Rewolucji Socjalistycznej i budowa socjalizmu-komunizmu

100-years-octobe_En.jpg

 
WSTĘP REDAKCJI WR
 
 W sierpniu bieżącego roku, podczas Międzynarodowej Konferencji Teoretycznej Partii Komunistycznych i Robotniczych; „100 lat po Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej - lekcje i zadania dla współczesnych komunistów”,   40 partii komunistycznych przyjęło wspólną deklarację pt. „Nasza przyszłość to nie kapitalizm, lecz świat zwycięskiej Rewolucji Socjalistycznej i budowa socjalizmu-komunizmu”. Utożsamiamy się z dziedzictwem Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej i walką prowadzoną przez komunistów z całego świata. Mamy jednak duże wątpliwości odnośnie „naukowego” charakteru Deklaracji, w szczególności odnośnie analizy dotyczącej przyczyn kapitalistycznej kontrrewolucji. Jak głosi deklaracja:
 
"Ideologiczna i polityczna degeneracja aparatu państwowego na najwyższych szczeblach, rewizja marksizmu-leninizmu, która rozpoczęła się podczas XX i XXII Zjazdu KPZR miała swój punkt kulminacyjny w pierestrojce Gorbaczowa, w odrzuceniu fundamentalnych zasad w teorii i praktyce, we wzrośnie karierowiczostwa i biurokracji. Doprowadziła ona do kontrrewolucji i restauracji kapitalizmu, która w ZSRR zakończyła się w latach 90-tych. Zniszczenie socjalizmu w ZSRR i utworzenie grupy mniejszych państw burżuazyjnych na jego miejsce dokonało się przy wsparciu międzynarodowego imperializmu. W wielu krajach wielka, mroczna fala antykomunizmu i antysowietyzmu, prześladowań partii komunistycznych została uwolniona i trwa po dziś dzień, przy wsparciu USA, UE i wszystkich burżuazyjnych rządów."
 
Deklaracja nie zawiera jednak głębszej analizy dotyczącej uwarunkowań wspomnianej „degeneracji”, przedstawiając ją jako efekt szeregu błędnych decyzji kierownictwa o niewiadomej motywacji. Uważamy, że „ideologiczna i polityczna degeneracja aparatu państwowego” zaczęła się w ZSRR już w latach 20-tych (a nie dopiero w 1956 r.),  wraz z liczebnym wzrostem partii bolszewickiej i biurokracji partyjno-państwowej, przy jednoczesnym zahamowaniu fali rewolucji proletariackich w Europie z lat 1917-23. „Wzrost karierowiczostwa i biurokracji” miał miejsce już w pierwszych latach po rewolucji i wynikał z obiektywnych uwarunkowań społeczno-ekonomicznych izolowanego, peryferyjnego kraju, w którym obalono kapitalizm, nie zaś z decyzji Chruszczowa czy Kosygina. To właśnie wzrost siły biurokracji był przyczyną -  a nie skutkiem „rewizji” marksizmu-leninizmu. Kulminacją tego procesu było unicestwienie w ZSRR czołowej kadry bolszewickiej w czasie wielkich czystek stalinowskich z lat 30-tych . Wydarzenia z czasów Chruszczowa czy Gorbaczowa były tylko kolejnymi etapami, podczas których biurokracja porzucała program rewolucyjnego marksizmu, które to porzucanie rozpoczął Stalin, głosząc budowę „socjalizmu w jednym kraju” zamiast wspierania międzynarodowej rewolucji proletariackiej, przy jednoczesnym odejściu od demokracji robotniczej i minimalizacji rzeczywistego wpływu Rad Delegatów na życie polityczne.
 
 
 

TEKST DEKLARACJI 40 PARTII KOMUNISTYCZYCH
 
Deklaracja z Sierpnia (2017) uczestników Międzynarodowej Konferencji Teoretycznej Partii Komunistycznych i Robotniczych; „100 lat po Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej - lekcje i zadania dla współczesnych komunistów”.
 
Nasza przyszłość to nie kapitalizm, lecz świat zwycięskiej Rewolucji Socjalistycznej i budowa socjalizmu-komunizmu
 
My, uczestnicy międzynarodowej konferencji, którzy spotkaliśmy się w Leningradzie, aby uczcić 6 zjazd SDPRR(b), który przyjął linię natychmiastowego przygotowania walki zbrojnej o rewolucję socjalistyczną, przedstawiamy tę deklarację jako wspólne stanowisko partii opierających się na marksizmie-leninizmie, naukach rewolucji socjalistycznej, jako na obiektywnym naukowym prawie, które jest określone przez nierozwiązane sprzeczności globalnego kapitalizmu.
 
Wielki Październik 1917 potwierdził słuszność marksistowsko-leninowskiej teorii, uważającej nieuchronność rewolucji socjalistycznej za szczególnie konieczny element dla zwycięstwa proletariatu w walce klasowej przeciwko burżuazji i skutecznej budowy socjalizmu, a także zwycięstwa pełnego komunizmu, społeczeństwa umożliwiającego swobodny rozwój wszystkich jego członków. Wszystkie wysiłki, aby uciec ze świata zdominowanego przez kapitał poprzez stopniowe reformy wiodły tylko do utrwalenia nierówności społecznej i udoskonalenia formy wyzysku.
 
Październik 1917 potwierdził słuszność analizy Lenina dotyczącej zwycięstwa rewolucji socjalistycznej w warunkach imperializmu „najpierw w kilku lub nawet jednym kapitalistycznym kraju z osobna”. W przeciwieństwie do wszystkich wcześniejszych rewolucji, prowadzących do wymiany jednej formy eksploatatorskiego systemu na inną, rewolucja socjalistyczna nie kończy się, lecz dopiero rozpoczyna wraz ze zdobyciem władzy politycznej – ustanowieniem dyktatury proletariatu jako koniecznego warunku dla zwycięstwa proletariatu w ciągłej walce o zbudowanie socjalizmu i pełnego komunizmu, o zdławienie oporu klas wyzyskujących (które zostały obalone) i kontrrewolucyjnych elementów oraz o ochronę przed zagrożeniem zagraniczną imperialistyczną agresją.
 
Ścieżka obrana przez Komunę Paryską była ścieżką awangardy. Komunizm, z widma opisanego przez Marksa i Engelsa w XIX wieku, rozpoczął swoją realną podróż wraz z Wielką Socjalistyczną Rewolucją Październikową w Rosji. Socjalizm w jednym kraju rozszerzył się w drugiej połowie stulecia w system globalny, ze Związkiem Radzieckim jako drugim największym mocarstewm świata. W ciągłej walce przeciwko zewnętrznym i wewnętrznym wrogom, w śmiertelnej walce z faszyzmem, przeciwko światu opresji  i obskurantyzmu, stworzył nowy świat bez wyzysku i pasożytnictwa, społeczenstwo wolności i sprawiedliwości. Przez 70 lat swojego istnienia, ZSRR był latarnią rzucającą światło dla uciskanych ludów, był wołaniem proletariatu do powstania, do walki o swoje wyzwolenie.
 
Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa zapoczątkowała kryzys kapitalistycznego stystemu kolonialnego, który później pogębił się po zwycięstwie ZSRR w II Wojnie Światowej i finalnie doprowadziła do zniszczenia tego systemu.
 
Jesteśmy zdecydowani, aby utrzymać nasze stanowisko solidarności z ludami, które walczyły o obronę niepodległości i suwerenności swoich krajów, przeciwko agresywnej imperialistycznej polityce, ponieważ komuniści zawsze łączyli tę walkę z walką o klasy robotniczej przeciwko władzy kapitału, zarówno we własnym kraju, jak i na całym świecie.
 
Teoria socjalizmu naukowego i praktyka budowy socjalizmu w XX wieku i w XXI w. przekonująco pokazały, że władza ustanowiona jako rezultat zwycięstwa rewolucji socjalistycznej, może być tylko dyktaturą proletariatu, tzn. władzą klasy robotniczej, która nie dzieli się nią z żadną inną klasą, wyraża interesy wszystkich robotników i z tego powodu jest aktywnie przez nich wspierana.
 
Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa ustanowiła Władzę Rad jako formę władzy robotniczej w kraju. Nawet dzień po rewolucji 7 listopada 1917 i obaleniu Rządu Tymczasowago Burżuazji, na drugim Zjeździe Rad Delegatów Robotniczych, Chłopskich i Żołnierskich proklamowano Władzę Rad, esencją której jest dyktatura proletariatu. Rady wyłoniły się jako organy walki robotników w carskiej Rosji. Na początki jako organy walki ekonomicznej, a następnie, jako organy walki politycznej o ustanowienie władzy robotniczej. Po rewolucji, Rady były gotową  formą dla dyktatury proletariatu.
 
Trzecia Rewolucja Rosyjska, Rewolucja Październikowa 1917 r., była rewolucją socjalistyczną jeśli chodzi o jej treść (społeczną, ekonomiczną i polityczną) i rozwiązała, przede wszystkim, szereg zadań demokratycznych, które Władza Radziecka odziedziczyła po reakcyjno-absolutystycznym państwie carskim. Jednakże, od samego początku, Rewolucja Październikowa zmierzyła się z fundamentalnymi problemami, których ani absolutyzm, ani burżuazyjna demokracja nie mogły i nie chciały rozwiązać. Pierwsze dekrety rządu radzieckiego były dekretami o pokoju, ziemi i o utworzeniu rządu robotniczo-chłopskiego. Dotyczyły także zniesienia kast i tytułów, nacjonalizacji banków, kolei, komunikacji i licznych wielkich przedsiębiorstw, jak również kontroli robotniczej i innych.
 
Deklaracja Praw Ludów Rosji została przyjęta 15 listopada. Głosiła ona:
-Równość i suwerenność ludów Rosji. -Prawo ludów Rosji do samostanowienia, włącznie z secesją i uformowaniem niepodległego państwa. -Zniesienie wszystkich narodowych i religijnych przywilejów i restrykcji. -Swobodny rozwój mniejszości narodowych i grup etnicznych zamieszkującyh Rosję.
 
Tak więc, Władza Rad od samego początku wdrażała socjalistyczną zawartość haseł, których użyli bolszewicy, aby podburzyć lud do rewolucji. „Cała władza w ręce rad”, „Fabryki robotnikom”, „Pokój ludowi”, „Ośmiogodzinny dzień pracy dla ludu pracującego!” Ponadto, w sensie politycznym, w sensie zdobycia władzy i jej konsolidacji, Socjalistyczną Rewolucję Październikową można nazwać radziecką.
 
Globalna historyczna doniosłość, którą odkryła rosyjska klasa robotnicza, i która jest związana z formą organizacyjną dyktatury proletariatu, polega na tym, że Rada (po rosyjsku Soviet) opiera swoje tworzenie i funkcjonowanie na obiektywnej rzeczywistości, na organizacji robotników w procesie społecznej produkcji, a tym samym zabezpiecza istotę dyktatury proletariatu. Rady są wybierane przez kolektywy robotnicze, przenikają społeczeństwo jako jednolita sieć, chronią proletariacki charakter władzy, kontrolę i regulację władzy przez masy robotnicze.
 
Podstawowa treść Rad wszędzie i zawsze była powiązana z praktyką, ku której prierwsze kroki zrobiła Komuna Paryska, w swoich wysiłkach uczynienia robotników realnymi gospodarzami społeczeństwa. Doświadczenie Komuny pokazało, tak jak doświadczenie Związku Radzieckiego, niezastępywalność partii rewolucyjnej jako partii awangardy klasy robotniczej, która prowadzi do budowy nowego społeczeństwa. To w pełni potwierdza ważność leninowskiej teorii partii, wedłgu której „nie może być ruchu rewolucyjnego bez partii rewolucyjnej”, Tą partią była partia bolszewików, partia Lenina-Stalina. Pod jej kierownictwem, zostało rozwiązanych wiele fundamentalnych i ważnych problemów w Związku Radzieckim.
 
Problemów, które nigdy nie zostały rozwiązane i nie mogłbyby zostać rozwiązane w jakimkolwiek kraju kapitalistycznym. To także zostało potwierdzone przez doświadczenie bratnich partii w różnych krajach socjalistycznych. Konkretnie, została rozwiązana kwestia pełnego zatrudnienia, bezpłatnej edukacji i służby zdrowia, został zapewniony dostęp do osiągnięć nauki i kultury. W ZSRR zakwaterowanie, usługi publiczne i transport były w praktyce niemal darmowe. W żadnym kraju kapitalistycznym ludzkie bezpieczeństwo nie stało na tak wysokim poziomie. ZSRR miał najniższy wiek emerytalny na świecie.
 
Doświadczenie ZSRR potwierdziło poprawność programowych dyrektyw partii marksistowsko-leninowskiej, które zostały sformulowane przez Marksa i Engelsa w „Manifeście Komunistycznym”, dotyczących socjalistycznego uspołecznienia środków produkcji, jako jednych z najbardziej ogólnych praw socjalistycznej rewolucji. Podczas gdy doświadczenie Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej pokazało w praktyce, że po przejęciu władzy państwowej przez klasę robotniczą następuje zadanie wywłaszczenia wyzyskiwaczy i własności w całych sektorach gospodarki kraju, które jest konieczne dla wykorzenienia ekonomicznej dominscji burżuazji i kładzie gospodarczą podwalinę dla dyktatury proletariatu – społeczną własność środków produkcji, bez której klasa robotnicza nie jest w stanie utrzymać władzy politycznej i przeprowadzić socjalistycznej transformacji. Gospodarczą bazą wprowadzenia, przegrupowania i rozwoju Władzy Radzieckiej jako formy dyktatury proletariatu jest społeczna własność środków produkcji, produkcja wartości użytkowych, w celu zabezpieczenia pełnej opieki społecznej i wolnego wszechstronnego rozwoju wszystkich członków społeczeństwa.
 
Nie pomnażanie wartości, ani też wartość dodatkowa, lecz dobrobyt i wszechstronny rozwój całego społeczeństwa jest celem produkcji socjalistycznej. Odrzucenie tego celu, zwrot ku rynkowi doprowadza do zniszczenia socjalizmu, ponieważ gospodarka towarowa, gospodarka  rynkowa nie może być bazą gospodarczą władzy robotniczej. Pełną gospodarką towarową jest kapitalizm, baza ekonomiczna dla dyktatury burżuazji.
 
Teoria marksistowsko-leninowska nie przedstawia szczegółowych formuł ani też idealnych modeli dla przyszłego społeczeństwa. Marks i Engels napisali, że komunizm nie jest sytuacją, która zostanie stworzona, nie jest ideałem, któremu musi odpowiadać rzeczywistość, lecz realną dynamiką niszczącą obecny stan rzeczy, który jest niesprawiedliwy i spowalnia rozwój społeczeństwa.
 
Potrzeba posiadania własnego państwa przez proletariat jest zdeterminowana przez akty represji wymierzone przeciwko interesowi klasy robotniczej, interesowi który wyraża się w połączonym interesie całego ludu pracującego. Tak długo, jak tylko istnieją klasy, państwo jest organem i narzędziem dla dyktatury klasy panującej.
 
Potrzeba istnienia państwa obumiera gdy zostanie osiągnięty ostateczny cel komunistów – zniesienie klas – np. różnic między miastem a wsią, między pracą fizyczną a umysłową, kompletne zbudowanie pełnego komunizmu, zniknięcie groźby kapitalistycznej ofensywy, nie tylko wewnętrznej, ale również zewnętrznej.
 

 
 
Ideologiczna i polityczna degeneracja aparatu państwowego na najwyższych szczblech, rewizja marksizmu-leninizmu, która rozpoczęła się podczas XX i XXII Zjazdu KPZR i miała swój punkt kulminacyjny w pierestrojce Gorbaczowa, w odrzuceniu fundamentalnych zasad w teorii i praktyce, we wzrośnie karierowiczostwa i biurokracji. Doprowadziła ona do kontrrewolucji i restauracji kapitalizmu, która w ZSRR zakończyła się w latach 90-tych. Zniszczenie socjalizmu w ZSRR i utworzenie grupy mniejszych państw burżuazyjnych na jego miejsce dokonało się przy wsparciu międzynarodowego imperializmu. W wielu krajach wielka mroczna fala antykomunizmu i antysowietyzmu, prześladowań partii komunistycznej została uwolniona i trwa po dziś dzień, przy wspardziu USA, UE i wszystkich burżuazyjnych rządów.
 
W tych warunkach, komuniści otwarcie twierdzą: antykomunizm i antysowietyzm nie przejdą! Kontrrewolucje ostatnich 30 lat nie zmieniają charakteru naszej epoki, która pozostaja erą przejścia od kapitalizmu do socjalizmu. Rewolucja nie może zostać zatrzymana. Po kontrrewolucji nieuchronnie nastąpi rewolucja!  Komuniści zawsze są rewolucjonistami!
 
W ostatnich latach tendencja do istotnych zmian w korelacji sił między państwami kapitalistycznymi stała się bardziej widoczna, pod wpływem prawa nierównomiernego rozwoju kapitalistycznego.
 
Stany Zjednoczone pozostają pierwszą gospodarczą i militarną potęgą, jednak z coraz większą redukcją swojego udziału w światowej gospodarce, podczas gdy Unia Europejska gra istotną rolę w światowym rozwoju, tak jak inne mocarstwa, w których przeważają kapitalistyczne strosunki produkcji, takie jak kraje BRICS i Szanghajskiej Organizacji Współpracy. Sprzeczności międzyimperialistyczne, które doprowadziły w przeszłości do wielu lokalnych, regionalnych i dwóch światowych wojen, nadal prowadzą do poważnych konfliktów – ekonomicznych, politycznych, wojskowych, surowcowych, energetycznych, o szlaki transportowe, i rynki. W tej walce, kluczową role grają machiny wojenne USA i NATO, jak i innych potęg kapitalistycznych, takich jak Izrael na Bliskim Wschodzie.
 
Dodatkowo, trwa brutalna ofensywa przeciwko prawom pracowniczym i społecznym robotników na całym świecie. Jej ideologiczną bronią są neoliberalne i socjaldemokratyczne teoria o społecznej i klasowej kolaboracji, pokoju społecznym i wygaśniąciu możliwości rewolucji. Ten arsenał jest używany też przez rewizjonistów i oportunistów, którzy stali się bronią imperializmu.
 
Jednocześnie, ludzkość nie może rozwijać ku pomyślności klasy robotniczej i warstw ludowych na bazie produkcji, która opiera się na własności prywatnej.
 
Życie i rozwój społeczny nie mogą być ograniczane przez rozmiar własności ani przez pragnienie niektórych jednostek by być panami, podczas gdy inni im służą. Międzynarodowy ruch komunistyczny ma zadanie umacniania wysiłków na rzecz rozwoju walki klasowej, na rzecz interesów klasy robotniczej. Komuniści w odniesieniu do burżuazyjnych haseł „zglobalizowanego świata” i nacjonalizmów twierdzą, że tylko walka przeciwko imperializmowi, z perspektywą budowy socjalizmu i pełnego komunizmu, tylko kurs zapoczątkowany przez Wielką Socjalistyczną Rewolucję Październikową jest drogą ludzkości na rzecz realnej wolności i równości, w sensie eliminacji wszelkich form wyzysku, zniesienia klas, braterstwa i radości wszystkich ludzi, jak też samego zachowania życia na Ziemi.
 
Przegrupowanie ruchu komunistycznego, droga wyjścia z bieżącego kryzysu i wycofania, sformowanie zjednoczonej strategii na bazie marksizmu-leninizmu i internacjonalizmu proletariackiego, rozpoznanie roli i wkładu ZSRR, rozpoznanie konieczności rewolucyjnego obalenia kapitalizmu i budowy nowego socjalistycznego-komunistycznego społeczeństwa. Jest to pilne zadanie, którego realizacja jest wymagana przez obecne warunki walki z ofensywą monopoli i burżuazyjnych rządów przeciwko prawom pracowniczym, dalszym reakcyjnym ruchom kapitalizmu, włączając w to odrodzenie faszyzmu i stałe zagrożenie wojnami imperialistycznymi.
 
Międzynarodowa walka przeciwko wojnom imperialistycznym jest dziś bardzo ważna dla ruchu komunistycznego. Jednym z naszych najważniejszych zadań jest niezachwiana walka przeciwko rewizjonizmowi i oportunizmowi we wszystkich formach; jako największemu zagrożeniu wewnątrz ruchu komunistycznego. Rewolucje nie mają granic; nie dzieją się zgodnie z wolą liderów partii lecz wyrażają obiektywne interesy i niepohamowane żądania awandardy klasowej, uciskanych i wyzyskiwanych na rzecz przejęcia własności nad efektami swojej pracy, w relacji do rozwoju sił wytwórczych społeczeństwa, wytwarzania materialnych i intelektualnych korzyści dla wszystkich.
 
 
Niech idee i osiągnięcia Wielkiego Października żyją na wieki! Robotnicy i wyzyskiwani, uciskane narody muszą powstać w walce o wykorzenienie zgniłego systemu opartego na wyzysku – kapitalizmu, by zbudować socjalizm, a następnie pełen komunizm. Jest to jedyne rozwiązanie dające nieuniknioną, świetlaną przyszłość całej ludzkości.
 
Niech żyje Radziecka Rewolucja Socjalistyczna! O komunizm na całym świecie!
 
Proletariusze wszystkich krajów łączcie się!
 
1. Algierska Partia Demokracji I Socjalizmu
2. Partia Pracy Australii
3. Komunistyczna Partia Azerbejdżanu
4. Białoruska Komunistyczna Partia Robotnicza – sekcja KPZR
5. Nowa Komunistyczna Partia Brytanii
6. Komunistyczna Partia Bułgarii
7. Partia Bułgarskich Komunistów
8. Komunistyczna Partia Estonii
9. Komunistyczna Partia Robotnicza o Pokój I Socjalizm (Finlandia)
10. Komunistyczna Rewolucyjna Partia Francji
11. Komunistyczna Partia Niemiec
12. Komunistyczna Partia Grecji
13. Węgierska Partia Robotnicza
14. Partia Komunistyczna (Włochy)
15. Socjalistyczny Ruch Kazachstanu
16. Komunistyczna Partia Kazachstanu – sekcja KPZR
17. Komunistyczna Partia Kirgistanu
18. Socjalistyczna Partia Łotwy
19. Związek Komunistów Łotwy
20. Socjalistyczny Front Ludowy (Litwa)
21. Komunistyczna Partia Meksyku
22. Komunistyczna Partia Mołdawii – sekcja KPZR
23. Ludowy Opór Mołdawii
24. Komunistyczna Partia Naddniestrzańskiej Mołdawskiej Republiki
25. Komunistyczna Partia Norwegii
26. Komunistyczna Partia Polski
27. Rosyjska Komunistyczna Partia Robotnicza
28. Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego
29. Robotnicza Partia Rosji
30. Nowa Komunistyczna Partia Jugosławii
31. Komunistyczna Partia Ludów Hiszpanii
32. Ludowy Front Wyzwolenia Sri Lanki
33. Komunistyczna Partia Szwecji
34. Syryjska Partia Komunistyczna
35. Komunistyczna Partia Tadżykistanu
36. Komunistyczna Partia Turcji
37. Związek Komunistów na Ukrainie
38. Komunistyczna Robotnicza Organizacja Ługańskiej Republiki Ludowej
39. Robotniczy Front Donbasu
40. Partia Komunistów USA
 
Oryginał w języku angielskim:
https://inter.kke.gr/en/articles/Our-future-is-not-capitalism-but-the-new-world-of-the-victorious-Socialist-Revolution-and-the-construction-of-socialism-communism/
 

Społeczność

che rebel