Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 17 gości.

Radosław Nowak: Historia walki o wyzwolenie

szturm_pałac_zimowy.jpeg

Poniższa praca otrzymała I nagrodę w konkursie na tekst na dowolny temat

Redakcja WR
 
 

    Komuniści, socjaliści i anarchiści od zawsze walczyli o wyzwolenie klasy robotniczej i narodów uciskanych spod jarzma kapitalizmu i imperializmu. Lewica walczy i dzisiaj przeciwko imperializmowi, organizacje  lewicowe walczą o wolność i sprawiedliwość społeczną, walczą przeciwko nienawiści propagowanej przez organizacje neofaszystowskie. W Hiszpanii i Grecji prawdziwa lewica walczy o lepszy byt dla robotników. Lewica wspiera walkę  angielskich studentów o edukacje, która jest prawem dla każdego człowieka. Otok krótka historia walki sił całej lewicy o wolność, równość i socjalizm.
 
 
    Pierwszym zrywem rewolucyjnym klasy robotniczej była Komuna Paryska. W 1871 roku lud Paryża stanął do walki na barykadach przeciwko wersalczykom. W zrywie wzięli udział komuniści i anarchiści, wśród nich byli również wybitni Polacy tacy jak Jarosław Dąbrowski, który dowodził w ostatnich dniach walk. Powstanie niestety upadło, a komunardzi zostali rozstrzelani lub zamknięci w więzieniach. Komuna Paryska stała się inspiracją dla marksistów i anarchistów jako przykład likwidacji państwa i dyktatury proletariatu. Dla W.I Lenina była inspiracją do przyszłej walki z biurokracją w państwie robotniczym. Komuna Paryska dała nadzieję dla ruchów socjalistycznych w Europie, a pieśń napisana przez jednego z komunardów  Eugène Pottiera „Międzynarodówka” stała się hymnem socjalistów i komunistów.
 
 
    W 1905 roku w Rosji doszło do wystąpień robotniczych. Robotnicy upomnieli się o swoje prawa i sprzeciwili się przeciwko carowi. W Moskwie car nakazał strzelać do robotników, była to tak zwana „krwawa niedziela”. W czerwcu 1905 w atmosferze rozruchów rewolucyjnych przeciw dowództwu zbuntowała się załoga okrętu Floty Czarnomorskiej – Potiomkina. Marynarze zabili oficerów i wywiesili czerwone flagi. Okręt wpłynął do Odessy by pokazać swoją solidarność z protestującymi robotnikami. Rewolucja 1905 roku ogarnęła również Królestwo Polskie. Robotnicy w Warszawie i Łodzi wyszli na ulice z czerwonymi flagami i hymnem robotniczym na ustach Warszawianką. Główną rolę w strajkach odegrały PPS i SDKPiL. Strajki zostały krwawo stłumione przez carską policję. W wyniku porażki rewolucji 1905 roku powstała anarchistyczna organizacja bojowa „Rewolucyjni Mściciele”.    5 lat po rewolucji w europie, w 1910 roku w Meksyku wybuchła rewolucja, która obaliła urzędującego prezydenta. Następcy nie byli jednak lepsi, a chłopstwo ciągle żyło w nędzy. Najsłynniejszymi rewolucjonistami z Meksyku byli Pancho Villa i Emiliano Zapata.
 
 
Dowodzili oni armiami złożonymi głównie z chłopów. Rewolucjoniści walczyli z klerem, ziemie obszarników rozdawali chłopom oraz uderzali w interesy amerykańskich kapitalistów. Rewolucjoniści kierowali się ideologiami marksizmu, socjalizmu i anarchizmu, walczyli pod czarnym sztandarem z napisem „Ziemia i Wolność” oraz pod flagą państwową Meksyku. Zapata i Villa za swoją działalność zostali zabici przez rząd.
 
 
Rok 1917 był rokiem szczególnym. 7 listopada (25 października) wybuchła Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa. Bolszewicy pod przywództwem Włodzimierza Ilicza Lenina obalili rząd tymczasowy i głosząc hasło: „Cała władza w ręce rad” tworzyli rady robotnicze dając początek pierwszemu państwu socjalistycznemu na świecie. Komisarzem Wojny został Lew Trocki, organizował on oddziały Armii Czerwonej do walki z kontrrewolucyjnymi oddziałami „białych”. Do Rosji zostały wysłane również siły interwencyjne Ententy mające na celu wsparcie dla caratu ale nie odegrały one znaczącej roli w przebiegu wydarzeń. Ostatecznie bolszewicy pokonali siły kontrrewolucyjne w całej Rosji. W Rewolucji Październikowej brali udział również Polacy m.in. Feliks Dzierżyński, Karol „Walter” Świerczewski oraz formacje takie jak Czerwony Pułk Warszawy. W czasie trwania wojny domowej bolszewicy chcieli pomóc rewolucjonistom na zachodzie. Jednak nastroje rewolucyjne w Polsce były słabe, obywatele młodego państwa polskiego obawiali się utraty niepodległości. Armia Czerwona została zatrzymana pod Warszawą, w konsekwencji doszło do klęski Bawarskiej Republiki Rad i stłumieni rewolucji w Niemczech, a skrajnie prawicowe paramilitarne oddziały Freikorpsu zamordowały Różę Luksemburg jedną z czołowych i znaczących postaci Związku Spartakusa.
 
 
    W 1936 roku w Hiszpanii wybory wygrał Front Ludowy, koalicja socjalistów, komunistów i anarchistów. W odpowiedzi kler, burżuazja i skrajna prawica rozpoczęła rebelię przeciw legalnej, demokratycznie wybranej władzy. Faszystowską rebelią dowodził gen. Francisco Franco, wraz z oddziałami Hiszpańskiej Legii Cudzoziemskiej i najemnymi oddziałami Maurów przyleciał z Maroka na niemieckich samolotach do Hiszpanii. Wspierany był przez Włoskich, Niemieckich i Portugalskich faszystów. Do walki przeciw faszystom stanęli chłopi i robotnicy organizowali oni anarchistyczne milicje w związkach CNT-FAI (Krajowa Konfederacja Pracy – Iberyjska Federacja Anarchistyczna). Jedną z najsłynniejszych milicji była „Kolumna Durrutiego” sformowana w Barcelonie i walcząca na froncie aragońskim, którą dowodził Buenaventura Durruti.Swoje milicje organizowała również partia POUM (Robotnicza Partia Zjednoczenia Marksistowskiego) mająca związki z trockizmem. Do Hiszpanii zjechali się komuniści z całego świata by bronić Republiki przed faszyzmem. Ochotnicy z Anglii wstępowali tak jak George Orwell do POUM lub razem z Amerykanami do Brygady Międzynarodowej im. Abrahama Lincolna, Francuzi sformowali Brygadę im. Marsylianki którą dowodził „Walter”, Polacy stworzyli Brygadę im. Jarosława Dąbrowskiego bohatera Komuny Paryskiej, a Niemcy i Austriacy Brygadę im. Ernsta Thälmanna. Hasłem żołnierzy walczących z faszyzmem było „No Pasaran!” – Nie przejdą. Wojna jednak zakończyła się klęską, Brygady Międzynarodowe musiały się wycofać z Hiszpanii a NKVD umocniło pozycje stalinistów, którzy głosili antyrewolucyjne hasła. Faszysta Franco przejął władzę i wprowadził terror przeciwko przeciwnikom politycznym, represjonowano Basków i Katalończyków, a kler powrócił do dawnej pozycji.
 
 
    W czasie II Wojny Światowej komuniści walczyli w partyzantkach całej europy. Najsilniejszą partyzantką była JNA którą dowodził Tito. W Polsce działały Gwardia Ludowa i Armia Ludowa. Greckie lewicowe oddziały partyzanckie próbowały przejąć władzę w 1948 roku, ale Brytyjczycy wsparli rząd grecki, a siły Demokratycznej Grecji poniosły klęskę. Na dalekim wschodzie w Chinach Mao Zedong wraz ze swoją Chińską Armią Ludowo Wyzwoleńczą walczył z Japończykami, a później z siłami KMT (Partia Narodowa) i 1 października 1949 roku w Pekinie proklamował powstanie Chińskiej Republiki Ludowej, a skorumpowany rząd Czang-Kaj-Szeka uciekł na Tajwan.    2 grudnia 1956 roku partyzanci Ruchu 26 Lipca dowodzonego przez Fidela Castro przypłynęli na Kubę i ukryli się w górach Sierra Maestra. Partyzanci zdobyli poparcie ludności, a ich siły rozrastały się. W styczniu 1959 roku oddziały dowodzone przez Che zdobyły miasto Santa Clara. 8 stycznia oddziały Castro wkroczyły do Hawany.    W 1957 roku wybuchła wojna wietnamska. Partyzanci z Vietcongu walczyli przeciw zbrodniczemu proamerykańskiemu rządowi Wietnamu Południowego, wspierani byli przez Wietnam Północny oraz inne kraje bloku wschodniego i otrzymywali zaopatrzenie szlakiem Ho-Chi-Minh. W wojnę zaangażowały się Stany Zjednoczone. Wojsko amerykańskie dokonywało nalotów na Wietnam Północny i na pozycje Vietcongu, w wyniku bombardowań ucierpiała również Kambodża. W wietnamskich wioskach dochodziło do masakr ludności cywilnej. Vietcong stosując taktykę partyzancką pokonał Amerykanów i powstała zjednoczona Socjalistyczna Republika Wietnamu.   
 
 
    W Afryce trwała walka o niepodległość Angoli i Namibii. Po pokonaniu Portugalczyków władze w Angoli przejęła marksistowska partia MPLA wspierana przez Kubańczyków. W Angoli połączone siły Kubańczyków, MPLA i SWAPO (Organizacji mającej na celu wyzwolenie Namibii) walczyły z RPA wspieraną przez antyrządową angolską organizacje UNITA. Walki trwały długo, ostatecznie RPA i Kuba opuściły Angole, Namibia odzyskała niepodległość a w RPA zniesiono Apartheid.    W latach 70 i 80 działały partyzantki miejskie takie jak RAF (Frakcja Czerwonej Armii) w Niemczech, Tupamaros w Urugwaju, Czerwone Brygady we Włoszech lub MRTA (Ruch Rewolucyjny im. Tupaca Amaru) w Peru. Jedną z akcji MRTA było zajęcie ambasady Japonii. Nawet w USA działała lewicowa partyzantka miejska SLA (Symbioniczna Armia Wyzwolenia). Wszystkie te organizacje walczyły o wyzwolenie klasy robotniczej i sprawiedliwość społeczną. Jednym z żądań SLA było aby wprowadzić w życie program rozdawania żywności biednym ludziom.
 
 
    Współczesnymi lewicowymi organizacjami walczącymi z imperializmem są: LFWP (Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny) walczący przeciw syjonistom o wolną Palestynę i Działająca w Meksyku EZLN (Zapatystowska Armia Wyzwolenia Narodowego), w której ważną postacią jest Subcommandante Marcos główny rzecznik EZLN, który nigdy nie zdjął swej kominiarki publicznie a jego tożsamość jest nieznana. EZLN inspiruje się postacią Emiliano Zapaty i walczy o prawa dla Indian zamieszkujących region Chiapas.
 
 
    Przykładem tworzenia socjalizmu współcześnie jest Rewolucja Boliwariańska, którą zapoczątkował Hugo Chavez. Wprowadził w życie program misji społecznych pomagających uboższej ludności oraz zapoczątkował budowę „Socjalizmu XXI wieku”.
 

    Walka o socjalizm wciąż trwa, miejmy nadzieję że ta walka zostanie wygrana.    

Społeczność

Obama rev