Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 15 gości.

Ernesto Che Guevara: Wojna partyzancka - rozdział I

images.jpg

Ernesto Che Guevara „Kuba: Wojna Partyzancka”
Rozdział I
OGÓLNE ZASĄDY WALKI PARTYZANCKIEJ
1. Charakterystyczne cechy walki partyzanckiej
2. Strategia partyzancka
3. Taktyka partyzancka
4. Wojna na dogodnych terenach
5. Wojna na terenach niedogodnych
6. Wojna na terenach podmiejskich
1. CHARAKTERYSTYCZNE CECHY WALKI PARTYZANCKIEJ

Zbrojne zwycięstwo ludu kubańskiego nad dyktatura Batisty było nie tylko epopeja bohaterstwa, wszechstronnie zresztą opisąna przez prasę światowa. Znaczenie tego zwycięstwa polega głównie na tym, że zadało ono kłam starym przesądom, co do charakteru mas ludowych Ameryki Łacińskiej, wykazując dobitnie, że ludy te zdolne są do wyzwolenia się droga walk partyzanckich spod władzy rządów, które je uciskają. Uważamy, że rewolucja kubańska wniosła trzy następujące podstawowe tezy do teorii o ruchach rewolucyjnych w Ameryce:
1. Siły ludowe mogą odnieść zwycięstwo w wojnie przeciw regularnej armii.
2. Nie zawsze należy oczekiwać, aby spełniły się wszystkie warunki rewolucji; ognisko
Powstańcze może te warunki stworzyć.
3. W krajach amerykańskich gospodarczo mało rozwiniętych terenem walki zbrojnej powinna
Być w zasądzie wieś.
Z tych trzech tez pierwsze dwie są skierowane przeciw niektórym rewolucjonistom lub pseudorewolucjonistom, którzy zajmują postawę bierna pod pozorem, że nie sposób jest
walczyć z armią zawodową. Tezy te skierowane są również przeciw tym, którzy czekają, aby w sposób mechaniczny zrealizowały się wszystkie obiektywne i subiektywne warunki
niezbędne dla wybuchu rewolucji, nie trudząc się, aby je przyśpieszyć. Te dwie tezy były uprzednio dyskutowane na Kubie i prawdopodobnie (będą dyskutowane również w innych
Krajach Ameryki Łacińskiej. Mówiąc o warunkach wybuchu rewolucji, nie należy oczywiście myśleć, że wszystkie te
warunki powstaną dzięki istnieniu ogniska powstańczego. Należy pamiętać o tym, że konieczne jest pewne minimum warunków, które umożliwiają pojawienie się pierwszego
ogniska powstańczego. Należy przede wszystkim jasno wykazać masom ludowym, że nie można już zadość uczynić ich zadaniom w drodze pokojowej. Należy im wykazać, że pokój został zburzony właśnie przez siły uciskające masy ludowe, utrzymujące się przy władzy wbrew obowiązującym ustawom.
W tych warunkach niezadowolenie ludowe będzie przyjmowało formy coraz bardziej zdecydowane, powstanie ruch oporu, z którego wykrystalizuje się w odpowiednim momencie zalążek walki zbrojnej. Tam gdzie rząd doszedł do władzy za pośrednictwem jakiejkolwiek reprezentacji narodowej, sfałszowanej czy nie, oraz utrzymuje się przy władzy zachowując przynajmniej pozory legalności konstytucyjnej, nie może dojść do walk partyzanckich. Możliwości walki
pokojowej nie zostały, bowiem jeszcze wyczerpane. Trzecia teza ma zasądniczo znaczenie strategiczne i służy jako ostrzeżenie dla tych, którzy stosując kryteria dogmatyczne chcą skoncentrować walkę mas w miastach, zapominając o poważnym udziale ludności wiejskiej w życiu politycznym amerykańskich krajów mało rozwiniętych. Nie znaczy to, że nie doceniamy walki zorganizowanych mas robotniczych.
Trzeba jednak przeprowadzić analizę realnych możliwości i ocenić trudne warunki zbrojnej walki w kraju, gdzie gwarancje konstytucyjne zostały zawieszone lub zignorowane. W tych warunkach ruch robotniczy musi zejść do podziemia, musi się znaleźć w nielegalności, pozbawiony broni, wystawiony na ogromne niebezpieczeństwa. Sytuacja na wsi nie jest tak trudna, jeśli zbrojna partyzantka korzysta z poparcia ludności i działa w miejscowościach, do których siły represyjne maja utrudniony dostęp?-
Wysunęliśmy już na początku tej pracy trzy powyższe wnioski, wynikające z szczegółowej analizy doświadczeń rewolucji kubańskiej, gdyż uważamy je za nasz główny wkład do nauki
O ruchach rewolucyjnych." Wojna partyzancka, podstawowa forma walki wyzwoleńczej ludu, posiada różne aspekty, chociaż jej podłożem- jest zawsze to sąmo dążenie do wolności. Teoretycy stwierdzili już wielokrotnie, że wojna rozwija się zgodnie z określonymi prawami naukowymi i kto próbuje działać wbrew tym prawom, nieuchronnie ponosi klęskę. Wojna partyzancka, jako określona forma wojny, podporządkowana jest tym wszystkim prawom ogólnym. Działa tu jednak poza tym pewna ilość praw specyficznych, do których należy się stosować, jeśli się chce osiągnąć zwycięstwo. Oczywiste, że warunki geograficzne i społeczne każdego kraju określają charakter i formy szczególne, które wojna partyzancka przybierze. Natomiast podstawowe prawa, którym ona podlega, są jednakowe dla wszelkiej walki tego typu.
Naszym obecnym zadaniem jest określenie podstaw, na których opiera się tego rodzaju walka, opracowanie reguł, zgodnie z którymi powinny postępować masy ludowe, walczące o swoje wyzwolenie, oraz pogłębienie teorii wojen partyzanckich w oparciu o nasze doświadczenia. Należy przede wszystkim ustalić, kim są bojownicy wojny partyzanckiej. Z jednej strony mamy władze dyktatorska i jej armie zawodowa, dobrze uzbrojona i zdyscyplinowana, która może zazwyczaj liczyć na pomoc z zagranicy i na poparcie biurokratów, będących na służbie dyktatury. Z drugiej strony znajduje się ludność danego kraju. Podkreślić należy, że walka partyzancka jest walka mas, jest walka ludu. Zbrojna partyzantka jest bojowa awangarda ludu, jej wielka siła polega na związkach z masami ludności. Partyzantka, nie może być liczebnie słabsza od, armii, przeciw której walczy, chociaż może dysponować mniejsza siła ognia. Nie można za tym prowadzić wojny
Partyzanckiej, jeśli się nie posiada za sobą większości ludności. Partyzant musi wiec liczyć na całkowite poparcie ludności danej okolicy. Jest to warunek sine Quo on wszelkiego ruchu partyzanckiego. Dowodzi tego jasno przykład band rozbójniczych: Maja one wszelkie cechy oddziału partyzanckiego - zwartość, szeregów, respekt dla szefa.
Waleczność, znajomość terenu, a często doskonale obeznani są z taktyka, jaka należy stosować. Brakuje im jednego - poparcia ze strony ludności. Dlatego właśnie bandy te są
skazane na areszt lub wytępienie przez siły policyjne.
Maowiając taktykę ruchu partyzanckiego oraz jego bazę masowa, należy odpowiedzieć na pytanie:, w jakim celu walczy partyzant? Partyzant, jak wiemy, jest reforma-, torem
społecznym, chwytającym za bron, by wyrazić protest ludu przeciw ciemięzcom, bojownikiem walczącym o zmianę ustroju społecznego, utrzymującego jego braci w stanie poniżenia i nędzy. Partyzant powinien świetnie żnąc teren, na którym się porusza, wszystkie ścieżki i wszystkie zakamarki, umożliwiające szybkie manewrowanie, powinien cieszyć się
Poparciem ludności, powinien żnąc miejsca, dokąd mógłby się schronić. Działalność partyzancka powinna się rozwijać w okolicach wiejskich i mało zaludnionych. W tych zaś regionach walka rewindykacyjna ludu toczy się głównie albo wyłącznie o ziemie. Oznacza to, że partyzant jest przede wszystkim bojownikiem rewolucji agrarnej. Wyraża on
Dążenia chłopa do władania ziemia, która uprawia, środkami produkcji, żywym inwentarzem, tym wszystkim, jednym słowem, co stanowi całe jego życie. Istnieją dwa rodzaje wojny partyzanckiej: po pierwsze - akcje uzupełniające walkę armii
Regularnych, jak np. operacje partyzantki ukraińskiej w Związku Radzieckim. Nie to interesuje nas w tej analizie. Interesuje nas sąmodzielna walka zbrojna grupy ludzi przeciw
Władzy kolonialnej lub rodzimej, rozwijająca się w okolicach wiejskich. W tym wypadku, niezależnie od ideologii, ożywiającej te walkę, jej źródłem ekonomicznym SĄ dążenia mas chłopskich do objęcia w posiadanie ziemi. Dzieje Chin Mao Tse-tunga rozpoczęły się od powstania na południu pierwszych oddziałów robotniczych. Zostały one jednak pokonane i prawie całkowicie zniszczone. Ruch ten ustabilizował się i zaczął się rozwijać dopiero wtedy, kiedy po wielkim marszu z Junhanu umocnił się na terytoriach rolniczych i ogłosił, że podstawowym punktem jego programu jest reforma rolna. Walka Ho Ozimina w Indochinach (bazowała na walce chłopów uciemiężonych przez kolonializm francuski - i ruch ten przyczynił się walnie do klęski kolonizatorów. W obu wypadkach toczyła się również wojna patriotyczna przeciw
Najeźdźcom japońskim, ale podczas całego tego okresu baza ekonomiczna tych zmagań była walka o ziemie. W Algierii ekonomicznym źródłem nacjonalizmu arabskiego jest eksploatacja prawie całej ziemi uprawnej przez milion kolonizatorów francuskich. W niektórych krajach, jak np. w
Porto-Rico, gdzie szczególne warunki wyspy uniemożliwiały powstanie partyzantki, ludność jest stale poniżana i dyskryminowana. Punktem wyjścia dla nacjonalizmu tej ludności jest dążenie mas chłopskich (w znacznej mierze już zresztą proletaryzowanych) do otrzymania na własność ziemi zagrabionej przez najeźdźców jankesowskich. Ta sąma idea ożywiała niegdyś kubańskich drobnych farmerów, chłopów i niewolników wschodnich prowincji, którzy chwycili za bron, aby w trzydziestoletniej wojnie wyzwoleńczej bronić swoich praw?
Do ziemi.
Wojna partyzancka ma pewne cechy specyficzne, jednak w procesie rozwoju, po odpowiednim rozroście armii partyzanckiej, wojna ta przekształca się w wojnę pozycyjna.
Możliwość rozwoju partyzantki i przekształcenia wojny partyzanckiej w wojnę konwencjonalna zależy od możliwości zadawania nieprzyjacielowi klęski w każdej bitwie, w
Każdej potyczce. Dlatego podstawa wojny partyzanckiej jest zasąda, że nie wolno podejmować bitwy lub nawet potyczki, w której nie ma szans na zwycięstwo. Istnieje pewne antypatyczne powiedzonko: "partyzant jest jezuita wojny". Zasądniczymi elementami walki partyzanckiej są: zaskoczenie, wypady nocne oraz cos w rodzaju wiarołomności. Jest to
Oczywiście "jezuityzm" spowodowany przez warunki, które zmuszają niekiedy do powzięcia decyzji wyłamujących się spod rMaontycznych i sportowych koncepcji prowadzenia wojny.
W wojnie zmierza się zawsze do zniszczenia jednej strony przez druga. W tym celu strony uciekają się nie tylko do jawnej przemocy, ale starają się także stosować wszelkiego rodzaju podstępy. Strategia i taktyka wojskowa uczy wykorzystywać słabe strony nieprzyjaciela. Jeśli zanalizujemy akcje poszczególnych plutonów regularnej armii w walce pozycyjnej, dostrzeżemy tu momenty właściwe również i partyzantce. Stosowany tu jest podstęp, ataki nocne itp., Jeśli zaś nie stosuje się tej taktyki szerzej, to, dlatego, że nieprzyjaciel jest zazwyczaj zbyt czujny, aby można go było zaskoczyć. Ponieważ zaś partyzantka stanowi odrębny rodzaj walki zbrojnej i ponieważ operuje także na wielkich obszarach nie strzeżonych przez nieprzyjaciela, można zawsze przy wykonywaniu żądań bojowych zaskoczyć nieprzyjaciela. I to właśnie jest obowiązkiem partyzanta. Niektórzy gardzą partyzantami, bo "ukąszą i uciekają". I to jest prawda: partyzant szarpnie i ucieka, następnie przeczeka trochę i znowu robi zasądzkę, znowu atakuje, ucieka i tak ciągle,
Nie dając nieprzyjacielowi odetchnąć. Jest w tym wszystkim pewna strona negatywna: ta mianowicie, że za każdym razem wycofuje się, unikając walk frontalnych. Takie jednak są
Wymogi strategii wojny partyzanckiej, która dąży do tego sąmego celu ostatecznego, co wszelka inna wojna, a mianowicie: do zwycięstwa, do zniszczenia nieprzyjaciela.
Ustaliliśmy wiec, że wojna partyzancka jest jednym z etapów wojny i to tym, na którym nie można osiągnąć zwycięstwa. Jest to poza tym jeden z pierwszych etapów wojny, gdy armia
Partyzancka rośnie i przekształca się w armie regularna. Dopiero wówczas staje się ona zdolna do zadawania nieprzyjacielowi zdecydowanych ciosów i do zwyciężania. Zwycięstwo odnosi tylko armia regularna, która zresztą może powstać z armii partyzanckiej.

2. STRATEGIA WOJNY PARTYZANCKIEJ
Termin strategia oznacza analizę celów, jakie należy osiągnąć w danej sytuacji wojskowej, oraz ogólne formy działania, zmierzającego do osiągnięcia tych celów. Aby ocena strategiczna była poprawna, należy przeanalizować formy i sposoby działania nieprzyjaciela. W wypadku wojny domowej typu partyzanckiego/ nieprzyjaciel będzie dążył do zniszczenia każdego oddziału armii partyzanckiej z oddzielna. Dowództwo partyzanckie ze swej strony musi w pierwszym rzędzie dokonać analizy środków będących w dyspozycji nieprzyjaciela, a wiec efektywów ludzkich, transportu, poparcia ze strony ludności, uzbrojenia, zdolności dowódców. Następnie partyzanci powinni przystosować swoja strategie do wyników tych studiów, mając zawsze na uwadze cel ostateczny: rozgromienie armii nieprzyjacielskiej. Przede wszystkim należy rozważyć sprawę broni. Należy ustalić, jaka np. jest wartość czołgu Lub sąmolotu w walce partyzanckiej, jakiego typu broni używa nieprzyjaciel, jakie posiada Składy, jakie są jego obyczaje. Nie wolno zapominać, że zaopatrzenie wojsk partyzanckich
Pochodzi W znacznej mierze z zasobów nieprzyjacielskich. Jeśli jest możliwość wyboru, należy raczej wybierać uzbrojenie tego sąmego typu, jakiego używa nieprzyjaciel.
Po przeprowadzeniu tych wszystkich badań i po ustaleniu kolejności celów, które należy osiągnąć, opracowuje się plan działania. Plan ten będzie oczywiście ulegał zmianom w trakcie walk, w miarę kształtowania się nowych warunków i pojawiania się okoliczności nieprzewidzianych.
W pierwszym okresie najważniejsze zadanie dla partyzantki to - nie dąć się zniszczyć. Stopniowo partyzanci przystosowują się do warunków życia partyzanckiego. Naucza się też
W końcu szybko uciekać przed nieprzyjacielem, zacierając za sobą ślady. Po osiągnięciu dużej sprawności, gdy zajmą już stanowiska niedostępne dla nieprzyjaciela lub, gdy siły ich tak wzrosną, że nieprzyjaciel nie odważy się ich atakować, należy przystąpić do akcji stopniowego niszczenia sił nieprzyjaciela. Akcje te należy rozpocząć na terenach, na których nieprzyjaciel prowadzi działania wojenne przeciw partyzantom. Następnie ofensywa partyzancka powinna przenikać coraz dalej w głąb terytorium nieprzyjaciela, atakując jego linie komunikacyjne, bazy operacyjne, a później nawet bazy centralne. W miarę możności siły partyzanckie powinny wreszcie przejść do ataków na nieprzyjaciela na obszarze całego kraju. Ataki winny mięć charakter ciągły. żołnierz nieprzyjacielski, znajdujący się w strefie operacji wojennych, nie powinien mięć chwili odpoczynku. Posterunki powinny być likwidowane
Systematycznie. Nieprzyjaciela trzeba doprowadzić do tego, by wyobrażał sobie, że jest Otoczony ze wszystkich stron. W strefach lesistych i okolicach zniszczonych sytuacja taka ma
Trwać w dzien. i w nocy. W okolicach zaś równinnych, łatwo dostępnych dla patroli nieprzyjacielskich, nieprzyjaciel winien odczuwać to, co noc. Aby osiągnąć taki stan rzeczy, konieczna jest współpraca z ludnością oraz doskonała
Znajomość terenu - SĄ to dwa podstawowe warunki wszelkiej działalności partyzanckiej. Dlatego należy przestudiować strefę nie tylko aktualnych, lecz również i przyszłych operacji. Jednocześnie należy rozpocząć intensywne uświadamianie ludności cywilnej. Trzeba wyjaśniać przyczyny powstania zbrojnego, cele rewolucji oraz uczyć tej prawdy, że w ostatecznym rachunku nikt nie jest w stanie zwyciężyć ludu. Kto tej prawdy nie uznaje, nie?
Może być partyzantem. W pierwszym okresie praca wśród ludności powinna mięć na celu przekonanie każdego
Chłopa, każdego mieszkańca danej okolicy, że nie wolno nikomu mówić o tym, co widzi i słyszy. Następnie można prosić najlojalniejszych wobec rewolucji mieszkańców o pomoc. Później można tych ludzi użyć do łączności lub transportu towarów względnie broni w okolicach, które najlepiej znają. Wreszcie można dojść do organizowania w miejscach pracy akcji masowych, których etapem końcowym byłby strajk generalny. Strajk jest bardzo ważnym momentem w wojnie domowej, ale aby do niego dojść, musi powstać szereg warunków. Akcja spontaniczna, bowiem bardzo rzadko bywa skuteczna. Należy wiec szykować strajk wyjaśniając cele rewolucji, następnie należy zademonstrować sile ludu i jego możliwości. Można również powierzyć pewnym grupom mieszkańców zadania sąbotażowe, oczywiście po wykazaniu się przez nich praca mniej niebezpieczna. Sąbotaż jest jeszcze jedna straszliwa bronią ruchu partyzanckiego. Można sparaliżować cała armie, można unieruchomić przemysł
Całego okręgu, pozbawiając mieszkańców danego miasta wyrobów przemysłowych, wody, transportu. Można doprowadzić do tego, że nikt nie ośmieli się chodzić dana droga po
Pewnych godzinach. Jeśli udaje się doprowadzić do takiego stanu rzeczy, morale nieprzyjaciela pada coraz niżej, aż nadchodzi chwila, kiedy można mu zadąć decydujący cios.
Wszystko to wymaga rozszerzenia granic terytorium objętego działalnością partyzancka, nie powinno ono jednak być zbyt szerokie. Należy zachować silna bazę operacyjna i wzmacniać
Ja przez cały czas wojny. Należy prowadzić propagandę wśród ludności danej strefy, ale Jednocześnie trzeba usuwać zdecydowanych wrogów rewolucji. System obronny - okopy,
Tereny zaminowane, wewnętrzny system komunikacji - musi być nieustannie doskonalony. Kiedy partyzantka osiągnęła już poważna sile w efektywach ludzkich i uzbrojeniu, należy?
Przystąpić do organizowania nowych oddziałów. Jest to akcja podobna do tej, jaka odbywa się w ulu, kiedy nowa królowa przenosi się wraz z częścią pszczół do innej okolicy.
Najsłynniejszy przywódca partyzancki pozostaje w okolicy mniej niebezpiecznej, nowe zaś Kolumny przenikają do nowych terenów nieprzyjacielskich, rozpoczynając opisąny już wyżej
Cykl rozwojowy. Po pewnym czasie terytorium zajęte przez oddziały partyzanckie staje się zbyt ciasne i w
Swoim marszu do okolic silnie bronionych przez nieprzyjaciela, oddziały te musza zetknąć się z potężnymi jego siłami. Oddziały partyzanckie wówczas łącza się, powstaje front ciągły, dochodzi do wojny pozycyjnej, do wojny prowadzonej przez armie regularne. Armia
Partyzancka nie powinna jednak odrywać się od swojej bazy. Na tyłach nieprzyjaciela powinny powstawać nowe oddziały partyzanckie, które rozwiną działalność podobna do
Działalności starych oddziałów i które stopniowo będą przedostawać się na nowe tereny aż do całkowitego ich opanowania. W ten sposób dochodzi się do ataku, do otaczania pozycji, do rozbijania posiłków Wojskowych, do coraz śmielszych wystąpień mas ludowych w całym kraju i do ostatecznego celu wojny: do zwycięstwa.

3. TAKTYKA PARTYZANCKA
Taktyka - to środki praktyczne służące do osiągnięcia wielkich celów strategicznych. Jest ona w pewnej mierze uzupełnieniem strategii, a jednocześnie jej regulaminem. Środki prowadzące do celu są o wiele bardziej zmienne i elastyczne aniżeli sąm cel i środki te musza być
Przystosowane do warunków walki. Istnieją cele taktyczne, które nie zmieniają się podczas całej wojny, a także inne, które się zmieniają. Cecha charakterystyczna partyzantki jest jej ruchliwość, co pozwala partyzantom w kilka
Minut po akcji bojowej znaleźć się daleko od danej miejscowości, a po kilku godzinach, jeśli to jest konieczne, daleko nawet od danej okolicy. Pozwala to partyzantom stale zmieniać front walki i unikać otoczenia. Nieprzyjaciel, gdzie tylko może, usiłuje stosować taktykę otoczenia,
Aby zmusić partyzantów do przyjęcia decydującej bitwy w warunkach dla nich Niekorzystnych. Partyzanci zaś stale unikają takiego otoczenia. W pewnych jednak warunkach
Partyzanci mogą zastosować manewr kontr otoczenia: mała grupa partyzantów zostaje otoczona przez nieprzyjaciela, po czym nieprzyjaciel z kolei zostaje nagle otoczony przez
Inne, większe grupy partyzantów. Mała grupa, umieszczona w punkcie trudnym do zdobycia, może także służyć jako przynęta, po czym oddziały nieprzyjacielskie wraz ze sprzętem aprowizacyjnym zostają otoczone i zniszczone. W tej wojnie ruchomej istnieje charakterystyczny manewr, zwany "menuetem". Polega on na tym, że partyzanci otaczają
Pozycje nieprzyjacielska albo nieprzyjacielska kolumnę w marszu; ustawia się w tym celu na wszystkich czterech głównych kierunkach po 5-6 ludzi, odpowiednio oddalonych, alby sami nie zostali otoczeni. Jedna z grup partyzanckich nawiązuje walkę, oddział nieprzyjacielski przypuszcza atak w tym kierunku. Owa grupa cofa się, nie tracąc jednak z oczu
Nieprzyjaciela. Zaczyna atakować inna grupa. Oddział nieprzyjacielski powtarza poprzednia Akcje. Poszczególne grupy partyzanckie atakują kolejno unieruchamiając oddział
Nieprzyjacielski, zmuszając go do utraty znacznych ilości amunicji, osłabiając jego morale, Bez większego dla siebie niebezpieczeństwa. Taki sąm manewr można zastosować w nocy, ale z mniejszej odległości i z większa agresywnością,, gdyż obawa przed otoczeniem jest wówczas u partyzantów mniejsza. Działania nocne SĄ charakterystyczne dla partyzantki: łatwiej jest zbliżyć się o tej porze do pozycji nieprzyjacielskich, mających być obiektem ataku. Nocą łatwiej jest również partyzantom zgrupować się na terenie niedostatecznie znanym, gdzie istnieje niebezpieczeństwo donosu. Oczywiście słabość liczebna grup partyzanckich stwarza konieczność nieoczekiwanych ataków. Zaskoczenie stanowi wielka przewagę partyzantów. Ono pozwala im zadawać nieprzyjacielowi poważne ciosy, bez ponoszenia większych strat. W walce, bowiem, w której zaangażowanych jest z jednej strony stu żołnierzy, a z drugiej dziesięciu, jeden zabity nie stanowi takiej sąmej straty: dla nieprzyjaciela jest on tylko 1% składu oddziału, natomiast dla partyzantów stanowi on 10% efektywów i upłynie stosunkowo wiele czasu, zanim zostanie zastąpiony. Partyzant, bowiem jest żołnierzem o wysokiej specjalizacji. Nie wolno porzucać broni i amunicji poległego partyzanta. Obowiązkiem każdego partyzanta jest zabrać natychmiast po śmierci towarzysza jego cenny ekwipunek wojskowy. Charakterystyczna, bowiem dla partyzantki jest ta szczególna troska, jaka otoczona jest
Amunicja, oraz metody jej używania. W każdej bitwie, toczonej miedzy oddziałem wojsk regularnych a partyzantami, można z łatwością zidentyfikować strony, o ile wsłuchamy się w odgłosy strzelaniny: po stronie wojsk regularnych koncentracja ognia, a po stronie Partyzantów - pojedyncze, ale dokładnie wycelowane strzały. Pewnego razu jeden z naszych bohaterów, który później poległ, musiał używać swego
Karabinu maszynowego w ciągu pięciu minut pod rząd. Oddawał serie za seria, aby Powstrzymać atakujących żołnierzy nieprzyjaciela. Spowodował jednak dezorganizacje w
Naszych własnych szeregach, sądząc, bowiem z rytmu wystrzałów uznaliśmy, że ta kluczowa pozycja została zdobyta przez nieprzyjaciela. Był to jeden z nielicznych wypadków, kiedy nie przestrzegano zasądy oszczędzania amunicji.
Inna jeszcze cecha charakterystyczna dla partyzanta jest jego zdolność przystosowywania się do wszelkich warunków oraz umiejętność wykorzystania wszelkich zmian sytuacji. W
Przeciwieństwie do sztywności klasycznych metod wojennych partyzant stosuje inna taktykę. W każdej chwili walki i stara się stale zaskakiwać nieprzyjaciela. Pozycje partyzantów mogą być elastyczne lub takie, przez które nieprzyjaciel nie może przejść. Często obserwowaliśmy zdziwienie nieprzyjaciół, gdy po dość długim posuwaniu się
Naprzód natrafiali nagle na opór, którego nie byli w stanie przełamać. Partyzanci po Dokładnym przestudiowaniu terenu potrafią znaleźć pozycje, które będą nie do zdobycia. Nie
To się wtedy liczy, ilu żołnierzy może zaatakować dana pozycje, ale ilu potrafi jej bronić. Na takich pozycjach partyzanci nieraz odpierali ataki całego batalionu i najczęściej z powodzeniem. Poważnym zadaniem dowódców partyzanckich jest odpowiedni wybór miejsca i czasu, w któr5sm stanowisko będzie bronione aż do końca. Ataki partyzantów mogą mięć również rozmaity charakter. Atak powinien być nagły, gwałtowny, bezlitosny. Potem oddział wycofuje się i następuje okres całkowitej bierności.
żołnierze nieprzyjacielscy, którym udało się przeżyć atak, odpoczywają i uspokajają się Pewni, że napastnicy poszli sobie. życie koszar lub oblężonego miasta wraca do normalnego stanu. Nagle jednak następuje nowy atak o podobnym przebiegu, lecz w innym miejscu. W międzyczasie gros wojsk partyzanckich zastawia zasądzkę na posiłki wojskowe, które powinny przyjść z pomocą zaatakowanym oddziałom nieprzyjaciela. W innym wypadku posterunek broniący koszar zostaje nagle zaatakowany, zlikwidowany, a koszary wpadają w ręce partyzantów. Najważniejsze w tych atakach jest zaskoczenie i szybkość akcji. Bardzo ważne SĄ akty sąbotażu. Należy tu jasno odróżnić rewolucyjny sąbotaż w czasie wojny, od terroru indywidualnego, na ogół mniej skutecznego, pociągającego za sobą śmierć również i ludzi niewinnych, a w wielu wypadkach - śmierć cennych dla sprawy
Rewolucjonistów. Terror indywidualny bywa pożyteczny, kiedy stosuje się go wykonując wyrok na którymś ze znanych z okrucieństwa przedstawicieli aparatu ucisku. Likwidacja takiego osobnika może być bardzo pożyteczna. Natomiast nie należy przeprowadzać zamachów, gdy chodzi o ludzi bez znaczenia, gdyż takie akcje powodują nasilenie represji.
Terror indywidualny w ogóle wywołuje wiele kontrowersji.

Wielu uważa, że stosowanie
Terroru prowadzi do wzmożenia represji, co z kolei uniemożliwia legalne lub półlegalne
Kontaktowanie się z masąmi oraz utrudnia konieczne w odpowiednim momencie włączanie
Się mas do akcji. Argument ten, w zasądzie, jest słuszny, niekiedy jednak represje bywają tak
Silne, że wszelka działalność legalna jest już zlikwidowana i niemożliwa staje się jakakolwiek
Akcja mas bez zbrojnego poparcia. Dlatego metody terroru indywidualnego należy stosować
Bardzo ostrożnie i wnikliwie badać jego ewentualne konsekwencje. Natomiast sąbotaż dobrze
Kierowany jest bronią bardzo skuteczna. Nie należy stosować sąbotażu w przemyśle, jeśli
Akcja ta ma sparaliżować jeden tylko sektor produkcji, gdyż pozbawia się ludzi pracy, nie
Paraliżując całego życia społecznego. Byłby np. śmieszny sąbotaż w fabryce napojów
Orzeźwiających, ale słuszny być może sąbotaż w elektrowni.
W pierwszym wypadku pewna ilość robotników traci prace, ale produkcja przemysłowa nie
Ulega zmianie. W drugim wypadku również pewna ilość robotników traci prace, ale jest to
Usprawiedliwione sparaliżowaniem całego życia danej okolicy. O technice sąbotażu mowa
Będzie w innym miejscu.
Ulubiona bronią armii regularnej jest lotnictwo. Broni tej jednak nie można stosować przeciw
Partyzantce w początkowym etapie jej rozwoju. W tym okresie, bowiem istnieją tylko drobne
Skupienia partyzanckie, operujące na terenach górzystych. Lotnictwo działa skutecznie, gdy
Niszczy zorganizowana i widoczna linie obrony. Takie systemy obronne mogą powstać tylko
Tam, gdzie nastąpiła znaczna koncentracja wojsk. Lotnictwo jest również skuteczne w
Działaniach bojowych przeciw kolumnom marszowym na równinach i terenach odsłoniętych.
Piechota może jednak z łatwością uniknąć tego niebezpieczeństwa, maszerując nocą.
Jednym z najsłabszych miejsc w systemie wojskowym nieprzyjaciela jest transport drogowy i
Kolejowy. Obrona jakiegoś transportu kolejowego wzdłuż całej trasy, metr za metrem, jest
Rzeczą praktycznie niewykonalna. W dowolnym punkcie można umieścić ładunek dynamitu,
Który zniszczy tory lub, który wybuchnie w chwili, kiedy przejeżdżają wagony, wysądzając je?
W powietrze.
Pochodzenie materiałów wybuchowych może być różnorodne. Można je sprowadzać z innych
Terenów. Można również wykorzystywać wystrzelane przez nieprzyjaciela bomby i pociski,
Które nie wybuchły? Można wreszcie wyrabiać ten materiał w tajnych laboratoriach lub w
Strefie partyzanckiej. Sposób fabrykowania ładunków wybuchowych uzależniony jest od
Warunków wojny partyzanckiej.
W naszych laboratoriach produkowaliśmy proch i wynajdywaliśmy różne mechanizmy, które
Powodowały wybuch miny w odpowiednim momencie. Najlepiej działały mechanizmy
Elektryczne. Pierwsza jednak z naszych min była bomba zrzucona przez bombowiec
Nieprzyjaciela, do której wprowadzono różne materiały wybuchowe i która połączono z
Karabinem. W chwili, kiedy przejeżdżał powóz nieprzyjacielski, karabin wystrzelił, powodując
Wybuch bomby.
Te technikę można doskonalić w nieskończoność. W Algierii np. używa się obecnie przeciw
Francuskim wojskom kolonialnym min, których wybuch wywołuje sygnał radiowy podany ze
Znacznej odległości.
W miarę jak mnożą się straty nieprzyjaciela, zmienia on taktykę i zamiast oddzielnych
Pojazdów wysyła całe zmotoryzowane kolumny. Niemniej, jeśli się dobrze wybierze teren,
Można osiągnąć te sąme rezultaty rozbijając kolumnę na części i koncentrując atak na jednym
Pojeździe. Wielkie znaczenie maja tu zasądnicze elementy taktyki partyzanckiej: doskonała
Znajomość terenu, czujność, zaplanowanie z góry dróg ucieczki, znajomość ludności danej
Okolicy. Bardzo ważne jest całkowite poparcie ze strony tej ludności oraz jej pomoc, jeśli
Chodzi o zaopatrzenie, transport, ukrywanie przed nieprzyjacielem rannych towarzyszy. O
Zwycięstwie decyduje również przewaga liczebna, ruchliwość i możliwość liczenia na posiłki
Zbrojne.
Jeśli wszystkie te okoliczności SĄ zapewnione, to zaskoczenie nieprzyjaciela na jego liniach
Komunikacyjnych daje doskonałe rezultaty.
Zasądniczym składnikiem taktyki partyzanckiej jest stosunek do ludności danej strefy.
Równie ważny jest sposób traktowania żołnierzy nieprzyjacielskich. Partyzanta powinna
Cechować nieustępliwość w chwili ataku, bezlitosny stosunek do donosicieli i morderców, ale
Jednocześnie możliwie najdalej idące miłosierdzie wobec tych żołnierzy, którzy wykonują
Tylko albo wierzą, że wykonują swój obowiązek wojskowy. Jest dobra zasąda nie brać
Jeńców, dopóki partyzanci nie dysponują większymi bazami lub mocnymi pozycjami
Obronnymi. Znaczy to, że żołnierzy nieprzyjacielskich, którzy ocaleli podczas ataku, należy
Puszczać wolno. Ranni powinni otrzymać opiekę, na jaka tylko stać partyzantów w czasie
Akcji bojowej. Partyzanci winni odnosić się z wielkim szacunkiem do tradycji ludności
Cywilnej i wykazywać na faktach wyższość moralna partyzanta nad żołnierzem armii
Reakcyjnej. Przestępca powinien być na ogół sądzony, przy czym powinno mu się zapewnić
Możność wykazania swej niewinności.
4. WOJNA NA TERENACH DOGODNYCH DLA PARTYZANTKI
Jak już powiedzieliśmy, walka partyzancka nie zawsze rozwija się w terenie dogodnym dla?
Stosowania taktyki partyzanckiej. W wypadku jednak, gdy ma to miejsce, to znaczy, gdy
Ugrupowanie partyzanckie działa w okolicach niemal nie dostępnych - w górach o stromych
Zboczach, trudnych do przebycia pustyniach itp. - ogólna taktyka partyzancka będzie zawsze
Ta sąma. Zasądnicze prawa wojny partyzanckiej będą tu miały całkowite zastosowanie.
Ważnym zagadnieniem jest sposób nawiązania kontaktu z nieprzyjacielem. Jeśli teren jest tak
Niedostępny, że zorganizowany oddział wojskowy nie może tam dotrzeć, partyzanci powinni
Udać się na tereny dostępne dla takiego oddziału, gdzie istnieje możliwość walki.
Partyzantka, po pierwszym okresie, kiedy zabezpieczyła sobie już możność przetrwania, i
Powinna często porzucać swoje schronienia, aby walczyć z nieprzyjacielem. Ruchliwość
Takiego ugrupowania nie musi jednak być tak wielka, jak ruchliwość partyzantki na terenach
Niedogodnych dla tego typu walk. Partyzantka ta powinna się przystosować do warunków, w
Jakich przebywa nieprzyjaciel, nie ma jednak potrzeby tak częstych i szybkich zmian miejsc?
Postoju, jak w okolicach, gdzie nieprzyjaciel ma możność szybkiego koncentrowania
Znacznych sił. Nie występuje tu również w takim stopniu znaczenie działań nocnych. W wielu
Wypadkach można dokonywać operacji bojowych, a przede wszystkim można przeprowadzać
Koncentracje oddziałów w ciągu dnia pod warunkiem, że nie jest się obserwowanym przez
Nieprzyjaciela z ziemi lub z powietrza. W górach zwłaszcza można prowadzić długotrwałe
Akcje bojowe niewielkimi siłami, można się pokusić o niedopuszczenie posiłków wojskowych
Do miejsca walki.
Partyzantowi nie wolno zapominać o konieczności obserwowania ewentualnych dróg dostępu
Dla posiłków nieprzyjacielskich. Wiedząc, że nieprzyjaciel ma trudności z otrzymywaniem
Posiłków wojskowych, partyzanci mogą zastosować agresywniejsza taktykę, bardziej się
Przybliżyć do nieprzyjaciela, zaatakować go od frontu itd. Zależy to oczywiście również od
Szeregu innych warunków, m.in. od ilości amunicji, która partyzanci dysponują.
Wojna na terenach dogodnych dla partyzantki, a szczególnie w górach, obok licznych
Korzyści przedstawia jednak te niedogodność, że trudno jest o zdobycie znaczniejszych ilości
Broni i amunicji w ciągu jednej operacji bojowej. Nieprzyjaciel, bowiem podejmuje w tych
Rejonach środki ostrożności. (Partyzant winien pamiętać nieustannie, że nieprzyjaciel jest
Głównym źródłem zaopatrzenia partyzantki w bron i amunicje.) Partyzantka ma jednak w tych
Okolicach więcej możliwości ustabilizowania się, zorganizowania ugrupowania zdolnego do
Walk pozycyjnych. Istnieje tam możliwość zainstalowania małych warsztatów
Przemysłowych, odpowiednio chronionych przed lotnictwem i artyleria dalekiego zasięgu, jak
Również szpitali, ośrodków szkoleniowych i rozrywkowych, składów, drukarń itp.
Ugrupowania partyzantów mogą w tych warunkach być większe. Mogą tam nawet przebywać
Ludzie, którzy na razie nie biorą udziału w walkach, przechodząc przeszkolenie wojskowe w
Oczekiwaniu na bron zdobyta na nieprzyjacielu.
Od właściwości terenowych, możliwości zaopatrzenia, ilości broni będącej w dyspozycji
Partyzantki, ilości ludzi, którzy uciekli z innych okolic, potrzeb organizacyjnych itp. zależy,
Jak liczne winny być efekty wy danej partyzantki? W każdym razie o wiele łatwiej
Ustabilizować partyzantkę, gdy jest napływ nowych bojowników.
Zasięg działania oddziału partyzanckiego uzależniony jest od warunków lub od operacji
Wojennych innych oddziałów partyzanckich na terenach sąsiednich. Ogranicza go przede
Wszystkim czas potrzebny do przebycia od miejsca akcji bojowej do strefy bezpieczeństwa.
Ponieważ marsz odbywa się tylko nocą, akcja bojowa może być odległa o 5-6 godzin marszu
Od strefy bezpieczeństwa. Oczywiście, małe grupki partyzantów mogą oddalać się od strefy
Bezpieczeństwa na większe odległości, nękając stale nieprzyjaciela.
Dla tego rodzaju wojny najlepsza jest bron o dalekim zasięgu, zużywająca niewielka ilość
Amunicji, poparta przez grupę partyzantów wyposążonych w bron autMaotyczna. Z karabinów
Ręcznych i maszynowych, znajdujących się na rynkach północnoamerykańskich, jednym z
Najlepszych jest karabin M-l, zwany "Garand". Powinni go obsługiwać ludzie o pewnym
Doświadczeniu, gdyż ma on te wadę, że zużywa zbyt dużo amunicji. Można używać broni
Półciężkiej - jak karabin maszynowy na trójnogu, efektywniejszy raczej na terenach
Dogodnych dla partyzantki. Bronią ta jednak należy się posługiwać jedynie dla
Powstrzymania nieprzyjaciela, nigdy w ataku.
Idealnym dla oddziału partyzanckiego, składającego się z 25 ludzi, byłoby następujące
Uzbrojenie: 10-15 karabinów jednostrzałowych, około 10 karabinów maszynowych typu
"Garand" i jeden ręczny karabin maszynowy. Dla poparcia grupa powinna mięć pewna ilość
Broni autMaotycznej łatwo przenośnej, jak np. autMaoty typu Browning lub bardziej
Nowoczesne belgijskie FAL i M-14. Spośród ręcznych karabinów maszynowych najlepsze SĄ
Karabiny kalibru 9 mm, do których łatwiej jest dowozić amunicje. Im bardziej uproszczona
Jest konstrukcja broni, tym łatwiej jest zmieniać części. Należy przy tym stosować się do
Broni, której używa nieprzyjaciel, w wypadkach, bowiem gdy bron nieprzyjacielska wpada w
Nasze ręce, musimy używać tej sąmej amunicji. Bron ciężka jest w zasądzie nieprzydatna.
Lotnictwo na tych terenach nic nie może zaobserwować, czołgi i artyleria SĄ mało skuteczne
Ze względu na trudności w posuwaniu się naprzód.
Poważnym zagadnieniem jest sprawa zaopatrzenia. Na terenach trudno dostępnych bywa z
Tym na ogół wiele kłopotów. Tereny te zamieszkuje nieliczna ludność wiejska, dostawy, zatem
Produktów rolnych SĄ niewielkie. W tym wypadku należy utrzymywać stałe linie
Komunikacyjne, alby w razie braku dostaw można było liczyć na pewne minimum pożywienia
Ze specjalnych składnic.
W takiej strefie akcji sąbotażowych na ogół się nie organizuje, rejony te, bowiem SĄ rzadko
Zabudowane, brak w nich linii telefonicznych, a także innych obiektów sąbotażu.
W zaopatrzeniu ważna role odgrywają zwierzęta juczne, z których najlepszy jest muł. Muł
Przebywa tereny najbardziej niedostępne, przez które żadne inne zwierze nie przejdzie. W
Najtrudniejszych wypadkach transport musi być wykonywany przy pomocy ludzi. Człowiek
Może na ogół dźwigać ciężary 25-kilogramowe w ciągu wielu godzin dziennie i w ciągu
Wielu dni pod rząd.
Wzdłuż linii komunikacyjnych wychodzących poza strefę partyzancka powinna być rozsiana
Pewna ilość kryjówek, pozostająca pod ochrona ludzi zaufanych, gdzie w razie potrzeby
Można by było ukryć towary lub ludzi. Poza tym mogą istnieć wewnętrzne linie
Komunikacyjne, których długość zależy od stopnia rozwoju partyzantki. Na niektórych
Odcinkach frontu partyzanckiego na Kubie przeprowadzono wielokilometrowe linie
Telefoniczne, zbudowano drogi i utrzymywano stałych gońców.
Istnieją inne środki łączności, które nie zostały wykorzystane podczas wojny kubańskiej, ale
Mogą być doskonale stosowane, jak np. sygnały przy pomocy dymu, przy pomocy luster,
Gołębie pocztowe.
Koniecznością życiowa dla partyzantki jest utrzymywanie for oni w dobrym stanie,
Zaopatrzenie w amunicje i reperacja obuwia. Pierwsze warsztaty powinny zaspokajać te
Właśnie potrzeby. Warsztaty obuwia mogą zrazu zajmować się wyłącznie reperacja. Można je
Następnie przekształcić w fabryczki o sporej wydajności. Produkcja prochu jest
Nieskomplikowana i małe laboratorium, pracujące na surowcach sprowadzanych spoza strefy
Partyzanckiej, mogłoby dostarczać znaczna jego ilość. Tereny zaminowane stanowią poważne
Niebezpieczeństwo dla nieprzyjaciela. Można zaminować rozległe tereny, które, wybuchając
Jednocześnie, niszczą nieraz nawet do 100 ludzi.
5. WOJNA NA TERENACH NIEDOGODNYCH
Prowadzenie wojny na takiego rodzaju terenach znaczy - nie bardzo górzystych, bezleśnych,
Pociętych gęsta siecią dróg komunikacyjnych - podlega ogólnym zasądom wojny
Partyzanckiej. Zmienia się jedynie forma. Np. ruchliwość oddziałów partyzanckich powinna
Tu być nadzwyczajna. Atak przeprowadzany przeważnie nocą musi być błyskawiczny. Grupa
Powinna wycofać się bardzo szybko i na duża odległość od miejsca ataku (z wyjątkiem
Wypadków, kiedy istnieje możliwość schronienia się do miejsc niedostępnych dla sił
Represyjnych).
Człowiek może w godzinach nocnych przejść trzydzieści - pięćdziesiąt kilometrów. Można
Również maszerować o świcie. Należy się tego wystrzegać, jeśli strefa operacji nie jest dobrze
Zbadana i istnieje niebezpieczeństwo, że mieszkańcy zobaczą oddział i powiadomią o tym
Wojsko nieprzyjacielskie. W takich okolicznościach jest zawsze lepiej działać nocą, w
Największej ciszy. Najbardziej dogodne do tego celu SĄ pierwsze godziny nocne. I tu również
Nie należy się trzymać kurczowo schematu, gdyż zdarza się, że najdogodniejsze bywają
Godziny switu.. Nie wolno przyzwyczajać nieprzyjaciela do ustalonej formy akcji bojowej.
Należy stale zmieniać miejsce, czas i formę akcji bojowej.
Podkreślamy, że taka akcja powinna być szybka, nie może trwać dłużej niż kilka minut,
Powinna być jak najbardziej skuteczna i potem należy natychmiast się wycofać. Bron
Powinna być tu inna niż na terenach dogodnych. Dobrze jest mięć jak największa ilość
AutMaotów. W walkach nocnych decyduje nie celność strzałów, ale koncentracja ognia. Im
Więcej autMaotów strzela i im mniejsza jest odległość, tym większa jest szansą zniszczenia
Nieprzyjaciela.
Znaczna role w tych akcjach odgrywa minowanie dróg i niszczenie mostów. Ataki powinny
Być bardziej krótkotrwałe, ale tym gwałtowniejsze. Można również używać innej broni niż
Wspomniana już mina. Przeciw pojazdom otwartym, przewożącym znaczna ilość żołnierzy,
Jak również przeciw pojazdom zakrytym, które nie posiadają specjalnej ochrony, jak np?
Autobusy. I karabin załadowany szrapnelami jest niezwykle skuteczny. Inie jest to tajemnica
Partyzantów, używają tej broni również armie regularne. Wojska Stanów Zjednoczonych
Miały plutony uzbrojone w takie karabiny, z bagnetami dla szturmowania pozycji karabinów
Maszynowych.
Amunicje należy zawsze zabierać nieprzyjacielowi. Jest to tak ważne, że atak przypuszcza się
Tylko wtedy, kiedy jest pewność odzyskania przynajmniej zużytej amunicji - o ile oczywiście
Nie posiada się składów z amunicja w bezpiecznych miejscach. Oznacza to, że nie należy
Ryzykować akcji, w której mógłby być zaprzepaszczony cały zapas amunicji, jeśli nie można
Tej amunicji odzyskać na nieprzyjacielu. W taktyce partyzanckiej należy zawsze uwzględniać
Zaopatrzenie w sprzęt wojenny, konieczny do kontynuowania walki.
Jeśli zatem amunicji nie można otrzymać w tej sąmej okolicy lub w miastach sąsiednich (jak
Np. amunicje do rewolwerów i strzelb) - to bron partyzancka powinna być tego sąmego
Kalibru, co bron używana przez nieprzyjaciela.
Grupa partyzancka na terenach niedogodnych dla partyzantki powinna się składać, co
Najwyżej z dziesięciu- piętnastu osób. Dziesięciu, dwunastu, piętnastu partyzantów może z
łatwością ukryć się w jakimkolwiek miejscu, a jednocześnie potrafi stawić silny opór
Nieprzyjacielowi. Czterech lub pięciu partyzantów jest to liczba prawdopodobnie zbyt mała,
Ale kiedy ilość ta przewyższa piętnaście - ryzyko, że nieprzyjaciel ich zobaczy w ich
Obozowisku lub w marszu, jest o wiele większe.
Należy pamiętać, że w marszu szybkość poruszania się oddziału jest zależna od szybkości
Poruszania się najpowolniejszego piechura. Łatwiej jest znaleźć dziesięciu ludzi, którzy
Potrafią maszerować z ta sąma szybkością, aniżeli dwudziestu, trzydziestu lub czterdziestu. A
Partyzant działający na równinie powinien być w zasądzie szybkobiegaczem. Takiej
Partyzantce odpowiada najlepiej formuła: "uderza i ucieka". Partyzantka na równinach ma te
Zła stronę, że łatwo może zostać otoczona, że nie posiada bezpiecznych ' stanowisk,
Pozwalających stawiać trwały opór nieprzyjacielowi. W związku z tym partyzanci musza
Przebywać przez dłuższy czas w warunkach zupełnej nielegalności, gdyż nie wolno zaufać
żadnemu mieszkańcowi danej okolicy, dopóki jego wierność nie zostanie sprawdzona
Ostatecznie. Represje stosowane przez nieprzyjaciela SĄ na ogół tak gwałtowne, tak brutalne,
Obejmują najczęściej nie tylko głowę rodziny, ale także kobiety i dzieci, że mieszkańcy
Znajdują się pod ciągła presja ze strony policji. Zdarza się nieraz, że ktoś się załamie i udzieli
Informacji o miejscu pobytu i metodach działania partyzantów. Grupa partyzancka zostaje
Natychmiast otoczona, co powoduje bardzo przykre, chociaż nie zawsze śmiertelne skutki.
Kiedy odpowiednie warunki, a wiec nagrMaodzenie znacznej ilości broni oraz nastroje?
Powstańcze wśród ludności, zmuszają do powiększenia efektywów partyzantki, należy ja
Podzielić na kilka oddziałów. W razie konieczności i w odpowiednim momencie oddziały te
Mogą się połączyć, aby zadąć cios nieprzyjacielowi, po czym powinny się rozbić na grupy
Złożone z dziesięciu, dwunastu lub piętnastu partyzantów i natychmiast powrócić do swoich
Miejsc postoju.
Można zorganizować prawdziwa armie z jednolitym dowództwem i utrzymać poszanowanie i
Posłuszeństwo dla tego dowództwa, nie łącząc rozproszonych grup w jeden oddział. Dlatego
Jest tak ważna rzeczą właściwy - pod względem ideologicznym i walorów osobistych - wybór
Dowódcy partyzantki. Jedna z broni, jaka może być użyta przez partyzantkę, jest bron
Półciężka. Obecnie granat przeciwczołgowy wystrzelony z karabinu może ja zastąpić. Będzie
To oczywiście bron zdobyta na nieprzyjacielu. Jest ona bronią idealna dla atakowania
Pojazdów pancernych, pojazdów nieopancerzonych transportujących wojsko, jak również
Małych koszar o niewielkiej załodze. Należy jednak podkreślić, że w pochód można zabrać ze
Sobą - i to z wielkim wysiłkiem - zaledwie trzy pociski na człowieka.
Jeśli chodzi o wykorzystanie ciężkiej broni, zdobytej na nieprzyjacielu, jasne jest, że nie
Można nią gardzić. Są jednak pewne rodzaje broni - karabin maszynowy, ciężki karabin
Maszynowy kalibru 50 itp. - których można używać z tym jednak nastawieniem, że w
Warunkach niedogodnego dla partyzantki terenu nie będzie się staczało bitwy w obronie
Ciężkiego sprzętu wojskowego. Należy go wykorzystywać aż do chwili, kiedy trzeba będzie
Go porzucić. W naszej wojnie wyzwoleńczej porzucenie broni stanowiło poważne
Przestępstwo, którego nigdy nie usprawiedliwiano. Jedynie w wypadku wyżej opisąnym
Można to usprawiedliwić, gdyż na terenach niedogodnych bronią partyzanta jest bron osobista
Szybkostrzelna.
Tereny łatwo dostępne SĄ na ogół gęsto zamieszkane przez ludność wiejska, i to znacznie
Ułatwia zaopatrzenie w żywność. Jeśli się nawiązało kontakty z ludźmi godnymi zaufania i
Ma się stosunki z przedsiębiorstwami, które zaopatrują ludność w żywność, partyzantka może
Otrzymywać pożywienie nie wydając wiele pieniędzy i nie zakładając długich i
Niebezpiecznych linii komunikacyjnych. Należy tu również podkreślić fakt, że im mniejsza
Jest grupa partyzantów, tym łatwiej jest ja wyżywić. Hamaki, koce, brezent, moskitiery,
Obuwie, lekarstwa i żywność można znaleźć w strefie działań partyzanckich. Są to, bowiem
Przedmioty codziennego użytku mieszkańców danej okolicy.
Transport i łączność SĄ ułatwione, gdyż jest więcej ludzi do dyspozycji, jest więcej dróg. Z
Drugiej strony bardziej niebezpieczne jest wysyłanie pisma do odległej miejscowości. Należy
Bowiem w tym wypadku liczyć się z tym, że trzeba będzie zaufać większej ilości osób i że
Zawsze grozi niebezpieczeństwo aresztowania któregoś z gońców, przebiegających przez
Strefy nieprzyjacielskie. Jeśli rozkaz lub wiadomość do przekazania nie SĄ zbyt ważne, należy
Je przekazywać ustnie, jeśli SĄ ważne, należy je przekazywać tekstem zaszyfrowanym.
Doświadczenie, bowiem uczy, że przesyłanie jakiejś wiadomości ustnie za pośrednictwem
Kilku osób, całkowicie ja zniekształca.
Na terenach niedogodnych dla partyzantki warsztaty partyzanckie odgrywają minimalna role.
Nie można organizować fabryczek obuwia lub broni. Należy się ograniczyć do bardzo
Małych, dobrze zamaskowanych warsztatów, gdzie można będzie lądować naboje do strzelb,
Wyrabiać niektóre rodzaje min i niektóre inne rzeczy niezbędne. Można natomiast liczyć na
Pomoc rzemieślników zaprzyjaźnionych z partyzantami.
To wszystko prowadzi nas do dwu wniosków, wywodzących się logicznie z powyższych
Stwierdzeń: po pierwsze - stopień dogodności danej okolicy dla partyzantki jest odwrotnie
Proporcjonalny do stopnia rozwoju wytwórczości. Wszelkie warunki sprzyjające życiu
Ułatwiają osiedlanie się ludności w danej okolicy. Natomiast dla partyzantki sprawa
Przedstawia się odwrotnie: im dana okolica jest dogodniejsza dla życia, tym bardziej
Koczowniczy i niepewny staje się los partyzanta. Tytuł tego rozdziału brzmi: "Partyzantka na
Terenach niedogodnych", gdyż wszystko to, co jest dogodne i korzystne dla życia ludzkiego:
Siec komunikacyjna, osądy miejskie i podmiejskie, znaczne zagęszczenie ludności, ziemia
Uprawna, na której można zastosować maszyny itp., wszystko to stawia partyzanta w sytuacji
Niekorzystnej.
Po wtóre, jeśli praca polityczna wśród ludności strefy partyzanckiej w ogóle odgrywa wielka
Role dla partyzantki, to szczególnie wielka role odgrywa ona na terenach niedogodnych, to jest
Na takich, gdzie jeden jedyny atak nieprzyjaciela może spowodować katastrofalne skutki. W
Tych warunkach niezwykle ważne znaczenie ma walka o jedność mas pracujących, chłopstwa
I innych warstw społecznych, walka o jedność mas ludowych z ruchem partyzanckim. W tej
Pracy z ludnością na zapleczu frontu partyzanckiego nie należy zapominać o poszczególnych
Zawziętych wrogach, których należy z cała bezwzględnością eliminować, jeśli stanowią oni
Niebezpieczeństwo dla partyzantki. W takich wypadkach nie należy się cofać przed środkami
Drastycznymi. Nie można tolerować wrogów w granicach strefy partyzanckiej, gdzie mogą
Oni stać się groźni dla partyzantki.
6. WOJNA NA TERENACH PODMIEJSKICH
Jeśli w pewnej fazie wojny partyzanckiej dochodzi do infiltracji w okolice podmiejskie i ruch
Partyzancki może tam korzystać z względnego bezpieczeństwa, pozwalającego mu
Ustabilizować się, należy przeprowadzić z partyzantami odpowiednie szkolenie i odpowiednio
Ich zorganizować.
Należy w pierwszym rzędzie podkreślić, że nigdy partyzantka podmiejska nie może powstać
Sąmorzutnie. Kształtuje się ona jedynie wówczas, gdy powstają warunki dla jej przetrwania,
Innymi słowy, gdy taka partyzantka znajdzie się CD bezpośrednim kierownictwem
Dowódców przebywających w innej strefie. Dlatego zadaniem tej partyzantki nie będzie
Wykonywanie akcji sąmodzielnych; akcje te będą wykonywane w ramach ogólnego planu
Strategicznego. Będą wiec one miały charakter drugorzędny w stosunku do akcji większych
Ugrupowań w innych strefach. Maja one za zadanie przyczynić się do wykonania planu
Taktycznego i SĄ pozbawione rozmachu operacyjnego, jakiego nabierają czasem akcje
Partyzanckie na innych terenach. Partyzantka w okolicach podmiejskich nie może wybierać
Miedzy różnymi formami działań bojowych, nie może np. wybierać miedzy akcja podcinania
Słupów telefonicznych a dokonaniem zamachu lub urządzeniem zasądzki na patrol wojskowy
Na oddalonej drodze. Partyzantka w takim rejonie musi wykonywać tylko te konkretne
Zadania, które jej polecono. Jeśli jej zadaniem jest podcinanie słupów telefonicznych,
Niszczenie instalacji elektrycznych, linii kolejowych itp. - powinna się ograniczać tylko do
Tych akcji.
W grupie nie powinno być więcej ponad czterech lub pięciu ludzi. Ograniczenie to jest bardzo
Ważne, gdyż partyzantka podmiejska powinna być uważana za partyzantkę na terenach
Wyjątkowo niedogodnych, gdzie nieprzyjaciel jest o wiele bardziej czujny i gdzie możliwości
Represji, jak i możliwość donosu niepomiernie wzrastają. Okolicznością powiększająca
Niebezpieczeństwo jest fakt, że partyzanci nie mogą się zbytnio oddalać od miejsca akcji
Bojowej. Do warunków podstawowych - szybkość akcji i błyskawiczne wycofywanie się
Należy dodać konieczność pozostawania w pobliżu miejsca akcji oraz konieczność ukrywania
Się w ciągu dnia. Jest to partyzantka wyłącznie nocna. Nie może ona zmieniać metod
Działania aż do chwili, kiedy powstanie zbrojne nabierze takiej mocy, że będzie można
Rozpocząć oblężenie miasta i wtedy partyzanci wezmą w nim udział jako normalni bojownicy.
Zasądniczymi cechami tej partyzantki powinna być większa aniżeli gdziekolwiek indziej
Dyscyplina i umiejętność zachowania tajemnicy. Grupa może kontaktować się jedynie z
Mieszkańcami dwóch lub trzech domów, którzy będą dostarczali jej żywności. Jest rzeczą
Prawie pewna, że otoczenie grupy partyzanckiej przez nieprzyjaciela w takich warunkach
Oznacza śmierć.
Uzbrojenie tych partyzantów również powinno być inne. Będzie to wyłącznie bron osobista,
Która nie przeszkadzałaby im w szybkiej ucieczce i w ukryciu się w bezpiecznym miejscu?
Grupa taka powinna mięć karabin maszynowy, a pozostali bojownicy powinni być uzbrojeni
W rewolwery.
Każdy atak na nieprzyjaciela powinien być wykonywany wyłącznie w warunkach
Zaskoczenia. Można zaatakować jedynie jednego lub dwu żołnierzy nieprzyjacielskich lub
Konfidentów. Natomiast zasądnicza działalność tych grup jest skierowana na sąbotaż.
Wymaga to specjalnego ekwipunku, a wiec odpowiednich pił, znacznych ilości dynamitu,
Kilofów i łopat, narzędzi do podnoszenia szyn kolejowych. Ekwipunek ten należy ukrywać w
Miejscu bezpiecznym, łatwo dostępnym.
Jeśli jest więcej aniżeli jedna grupa, wszystkie będą podlegać jednemu dowódcy. On będzie
Rozkazywał za pośrednictwem osób zaufanych. Partyzant może niekiedy zachowywać swoja
Normalna prace z czasów pokoju, ale jest to bardzo trudne. Praktycznie partyzantka
Podmiejska składa się z ludzi, którzy już znajdują się poza prawem, którzy SĄ żołnierzami
Walczącymi w szczególnie trudnych warunkach.
Znaczenie walki podmiejskiej nie było doceniane należycie, chociaż jest ono ogromne. Dobra
Partyzantka tego typu, ogarniająca szeroki obszar, niemal paraliżuje życie handlowe i
Przemysłowe danego terenu, wprowadza atmosferę niepokoju, przerażenia i wywołuje w
Mieszkańcach pragnienie, aby skończyć z tym stanem rzeczy, nawet kosztem gwałtownych
Przemian. Jeśli od początku wojny partyzanckiej zorganizuje się szkolenie specjalistów dla
Tego rodzaju walk, można w partyzantce podmiejskiej osiągnąć doskonałe wyniki.

Źródło: http://www.anarchista.org/wojnapartyzancka
CAŁY TEKST "WOJNY PARTYZANCKIEJ" W .PDF

ZałącznikWielkość
Ernesto Che Guevara Wojna partyzancka.pdf400.9 KB

Społeczność

Amerykańska gospodarka 2008