Multimedia

Kto przegląda

W tej chwili stronę przegląda 0 użytkowników i 74 gości.

KC Komunistycznej Partii Grecji o kryzysie

KKE leader Aleka Papariga.jpg

Oświadczenie Biura Politycznego KC KP Grecji w sprawie kapitalistycznego kryzysu ekonomicznego i długu

1. Bezprecedensowa eskalacja ofensywy przeciwko ich dochodom i prawom, której ludzie doświadczają, nie jest spowodowana rzeczywistym wzrostem długu publicznego. We wszystkich krajach członkowskich UE realizowana jest linia polityczna „ciągłego memorandum”. Doprowadza do ludzi do względnej i bezwzględnej biedy, zapewnia tańszą siłę roboczą, przyspiesza akumulację i koncentrację kapitału.
Ukrytym celem eskalacji antyludowej ofensywy jest wzmocnienie konkurencyjności europejskich grup monopoli na międzynarodowym rynku kapitalistycznym, gdzie konkurencja między imperialistami jest oczywista. Wszystkie kraje członkowskie UE wzbogacają Narodowy Program Reform oraz Pakt Stabilizacyjny nowymi ostrymi zobowiązaniami antyludowymi, które bezpośrednio określają cele Euro-Paktu.
We Francji, w Wielkiej Brytanii, w Austrii podwyższa się wiek emerytalny i składki na ubezpieczenie społeczne pracowników. We Włoszech, w Hiszpanii, w Irlandii nieuczciwe podatki pośrednie wzrosły dramatycznie. W Austrii, w Polsce, w Rumunii, w Czechach, w Irlandii znacznie zmniejszono wynagrodzenia pracowników, jak również liczbę pracowników sektora publicznego.

2. Robotnicy nie są odpowiedzialni i nie muszą płacić za dług publiczny. Propaganda władzy kapitalistycznej próbuje przysłonić prawdziwe przyczyny wzrostu długu publicznego, takie jak:

a. Zarządzanie fiskalne rządów ND i PASOK na rzecz grup monopolowych w okresie po dyktaturze. Podstawowymi cechami wspólnymi są prawne ulgi podatkowe na rzecz rentowności wielkiego kapitału, szeroko zakrojone unikanie płacenia podatków i niewyczerpane poparcie państwa dla grup biznesowych (prawa rozwoju krajowego, narodowe uczestnictwo w II i III CPS i ogólniej w funduszach UE, etc.). To znaczy, że podczas wszystkich poprzednich lat państwo pożyczało, aby zaspokoić potrzebę rentowności kapitału i teraz wzywa robotników, aby płacili.

Dług publiczny wzrósł dramatycznie podczas pierwszego rządu PASOK z 26,9% PKB w 1981 do 64,2% PKB w 1989. W latach 1981-1985 rząd postępował wg socjaldemokratycznej formy zarządzania w celu asymilacji części robotników przez klientelistyczne zatrudnianie w sektorze publicznym, nacjonalizację kłopotliwych przedsiębiorstw prywatnych, etc.
Później nastąpiło zaostrzenie polityki fiskalnej wobec robotników, przy kontynuacji skandalicznej pomocy państwa dla grup biznesowych poprzez dotacje państwowe, przydział robót publicznych, outsourcing, partnerstwa publiczno-prywatnego, których najbardziej rażącym przykładem jest przynoszące odwrotny do zamierzonego skutek finansowanie przez państwo Igrzysk Olimpijskich w 2004 roku. Dług publiczny wzrósł z 97,4% PKB w 2003 do 106,8% w 2006 roku.

b. Ogromne wydatki na programy zbrojeniowe i misje (np. Bośnia, Afganistan), które nie służą obronie narodowej, ale planom NATO. Charakterystyczne jest to, że w 2009 roku greckie wydatki wojskowe wynosiły 4% PKB, w porównaniu do 2,4% Francji i 1,4% Niemiec.

c. Konsekwencje włączenia greckiej gospodarki do UE i UGW. Przykładem jest to, że znaczące sektory produkcji uległy skurczeniu wskutek silnej presji konkurencji (np. wyroby włókiennicze, odzież, metale, przemysł stoczniowy oraz produkcja innych środków transportu). Przyrost deficytu handlowego oraz gwałtowny wzrost importu z UE wywierały odpowiedni skutek na wzrost długu publicznego. Deficyt handlowy zmienił się z 4% PKB w latach 1975-1980 do 5% w latach 1980-1985, do 6% w latach 1985-1990, do 7% w latach 1990-1995, do 8,5% w latach 1995-2000, aby osiągnąć 11% PKB w dekadzie 2000-2010 wraz z wejściem kraju do Strefy Euro. Wspólna Polityka Rolna zmieniła rolniczy bilans płatniczy z nadwyżki 9 mld drachm w 1980 roku do 3 mld euro deficytu w 2010 roku, przekształcając kraj w importera produktów spożywczych. Po pogorszeniu się deficytu handlowego to samo stało się z „zewnętrznym” bilansem płatniczym (saldem rachunków bieżących), tzn. ogólnym „rocznym funduszem” kraju z innymi krajami, który z nadwyżki 1,5% w latach 1975-1980 zmienił się w deficyt 0,9% w latach 1980-1990, deficyt zwiększył się do 3% PKB w latach 1990-2000. Deficyt gwałtownie wzrósł po wstąpieniu kraju do Strefy Euro z przeciętnie w skali rocznej przekraczając 13% PKB w dekadzie 2000-2010, powodując zwiększone pożyczanie przez państwo w celu obsługi zewnętrznego serwisu płatniczego. Rentowna działalność kapitału żeglugowego nie odwróciła sytuacji.
Wpływ miało także zmniejszenie oprocentowania kredytów po przystąpieniu do UGW, ułatwiając wzrost długu publicznego greckiego rządu z korzyścią dla wielkiego kapitału.
Wysokie tempo wzrostu, średnio 2,8% w ciągu dekady 2000-2010, był hipoteką klasy robotniczej i dochodów ludowych, którą dzisiaj spłacamy. Oczywiście ten proces nie ogranicza się do Grecji. Wzrost deficytu handlowego USA podczas dekady 1997-2007 również jest związany z wzrostem rocznego deficytu publicznego i oczywiście długu publicznego.

d. Warunki udzielania kredytów (stopy procentowe, czas trwania, warunki spłaty) doprowadziły do wzrostu odsetek z 9 mld euro rocznie na początku dekady do 15 mld euro w 2011, a niektóre badania oceniają całkowite wydatki (odsetki i amortyzacja) na obsługę długu publicznego na 21,3% PKB w 2000 r. i 40% PKB w 2010 roku.

e. Wpływ kryzysu kapitalistycznego na grecką gospodarkę.
Wybuch kryzysu przyczynił się do wzrostu rocznego deficytu publicznego i zwiększenia długu publicznego. Z jednej strony przez redukcję przychodów podatkowych z powodu ograniczenia działalności gospodarczej (np. zmniejszenie dochodów, zamykanie przedsiębiorstw, wzrost bezrobocia, itp.) oraz z drugiej strony ze względu na nowe państwowe pakiety pomocowe dla banków i innych grup monopolistycznych. Wpływ kryzysu na wzrost długu publicznego można zobaczyć w całej UE, w ostatnich czterech latach ogólne zadłużenie wzrosło o 34%.

3. Wykazano, że antyludowa linia polityczna burżuazyjnej władzy w Grecji, w koordynacji ze strategią UE, między innymi zwiększyła zadłużenie kraju. Wykazano również, że żadna forma burżuazyjnego zarządzania nie może cofnąć przejawów kryzysu nadmiernej akumulacji kapitału, nie może otworzyć proludowego wyjścia z niego. Fałszywe obietnice PASOK rozbijają się o rzeczywistość kryzysu gospodarczego, który się pogłębia.

a. W pierwszym kwartale 2011 roku spadek PKB osiągnął 5,5% w porównaniu z tym samym okresem w 2010 roku. Grecka gospodarka nie wróci nawet do poziomu przedkryzysowego w przyszłym 2012 roku.

b. Po wdrożeniu Memorandum 1, dług publiczny wzrósł z 127,1% PKB w 2009 r. do 142,8% PKB w 2010 roku.

Problem długu publicznego dotyczy nie tylko jego poziomu, ale również zwiększających się wydatków na jego obsługę, co koniec końców powoduje utratę przez państwo zdolności płatniczej, tj. bankructwo. Polityka rządowa wyrażona w Memorandum 1 i Programie Średnioterminowym zwiększają wydatki na odsetki i amortyzację w najbliższej przyszłości.

Wg szacunków Komisji Europejskiej, wydatki z tytułu odsetek wyniosą 9,6% PKB w 2015 roku, w porównaniu z 6,8% PKB obecnie. W 2009 roku wydatki na odsetki i amortyzację wyniosły odpowiednio 12 mld i 29 mld euro, w 2010 roku 13 mld i 20 mld euro, na najbliższy okres przewidywany jest wzrost, 16 mld i 36 mld euro w 2011, 17 mld i 33 mld euro w 2012, w 2013 roku 20 mld i 37 mld euro, w 2014 roku 22 mld i 48 mld euro oraz w 2015 roku 23,4 mld euro i 33 mld euro.
Nawet burżuazyjni ekonomiści przyznają (np. szef niemieckiego Instytutu Makroekonomicznego), że plan redukcji długu przy pomocy Memorandum i drastycznych działań oszczędnościowych prowadzi do błędnego koła zwiększającego się długu publicznego i recesji.

Jak oficjalnie przyznał przewodniczący Rady Europejskiej Van Rompuy, niepokój związany z zarządzaniem długiem publicznym zadłużonych krajów UE dotyczy wzmocnienia euro jako międzynarodowej waluty rezerwowej i przyszłości strefy euro jako całości, ze względu wysoki poziom współzależności gospodarek. Ochrona strefy euro i głównych grup kredytowych jest powodem, mimo znaczących sprzeczności wewnątrz burżuazji, rozpoczęcia od porozumienia o Europejskim Mechanizmie Stabilizacyjnym i spłacie rat pożyczek zadłużonych krajów.

Tym co martwi ośrodki imperialistyczne jest ni etyle wielkość greckiego długu, co trudność kontrolowania reakcji łańcuchowej w krajach takich jak Hiszpania i Włochy, mając na uwadze cel ratowania systemu finansowego, który jest podstawowym mechanizmem dla kapitalistycznej akumulacji.

4. Podczas gdy pracownicy są już na drodze do bankructwa, nędzy względnej i bezwzględnej, kraje członkowskie UE i silne grupy z sektora finansowego negocjują kontrolowane bankructwo greckiej gospodarki. Walka dotyczy dystrybucji strat, dystrybucji niezbędnej deprecjacji kapitału, podczas gdy wszyscy zgadzają się co do eskalacji antyludowej ofensywy.

Plan restrukturyzacji zadłużenia, które jest proponowane przez Związek Banków Francuskich (FBF) przewiduje przekształcenie 50% aktualnych obligacji na nowe obligacje 30-letnie, z niebotycznym oprocentowaniem wahającym się od 5,5% w okresie kryzysu do 8% w fazie szybkiego wzrostu kapitalizmu.

Różne warianty planów państwowych (np. w Niemczech) proponują, że właściciele obligacji państwowych (banki, instytucji – inwestorów, etc.) zaakceptują przedłużenie terminu spłaty części greckich obligacji państwowych, w zamian za wysokie oprocentowanie i jako motywację do unikania strat, które musieliby ponieść, jeśli państwo greckie natychmiast by zbankrutowało. Niemieckie i francuskie rządy starają się zminimalizować udział ich państw w mechanizmie wsparcia zadłużonych państw i przenieść część ciężaru restrukturyzacji na grupy bankowo-wierzycielskich.

Europejski Bank Centralny i europejskie grupy bankowe naciskają, aby częściowe anulowanie długu nie nastąpiło na ich koszt. Nie są zadowoleni z oferty wysokiego oprocentowania, ponieważ uważają spłatę długu za mało prawdopodobną; kwestionują możliwość sukcesu proponowanych planów.

Restrukturyzacja zadłużenia jest promowana przez koła amerykańskie, które interweniują w walce euro i dolara jako międzynarodowych walut rezerwowych. Teraz wyścig ma miejsce między bankami francuskim i niemieckim, aby się pozbyć greckich obligacji państwowych i przede wszystkim podrzucić je Europejskiemu Bankowi Centralnemu. Niemcy wykorzystują negocjację, aby postawić dylemat „bardziej rygorystyczna harmonizacja polityki gospodarczej w całej strefy euro albo węższa i bardziej zwarta strefa euro”.

5. W każdym wypadku robotnicy nie mogą oczekiwać niczego pozytywnego w wyniku tej konkretnej walki. Bez względu na wynik tej walki między różnymi grupami kapitału i państw imperialistycznych, ofensywa klasy rządzącej będzie kontynuowana i nasilana w celu zapewnienia taniej siły roboczej, przyspieszenia restrukturyzacji i prywatyzacji, wyprzedaży własności publicznej dla grup monopolistycznych.
Szczególnie w odniesieniu do spłacania długu publicznego różne burżuazyjne propozycje różnią się tylko tym, kiedy i jak robotnicy będą spłacać rachunek. Na przykład wraz z przedłużeniem terminu spłaty obligacji, robotnicy będą płacić więcej przez dłuższy okres czasu (jeżeli stopa procentowa pozostanie stabilna, a nawet więcej przy podwyżce stóp procentowych).

Ale nawet jeśli osiągnięta zostanie natychmiastowa redukcja wysokiego zadłużenia państwa greckiego, będzie to po prostu prowadzić do nowych zwolnień podatkowych i wsparcia państwa dla wielkiego kapitału, a nie środków do zaspokojenia ludzkich potrzeb. Doprowadzi to kolejny raz do procesu zwiększania zadłużenia. Proces ten nie jest prawdziwym dylematem dla sił ludowych. Co więcej, dochody państwa są wystarczające na wypłatę wynagrodzeń i emerytur. Nie są one wystarczające dla wierzycieli. Przychody brutto z regularnego budżetu wyniosły 48,5 miliardów euro w roku 2009 i 51,1 mld euro w roku 2010, podczas gdy wydatki na wynagrodzenia, emerytury, dopłaty do funduszy ubezpieczeń społecznych wyniosły 42,3 mld euro w 2009 r. i 37,9 miliardów euro w 2010 roku. Płatności za same odsetki wyniosły 12,3 mld w 2009 roku i 13,2 mld w 2010 roku.

Dziś w tym samym czasie, gdy rząd się powołuje na niebezpieczeństwo bankructwa, nadal zapewnia on pakiety pomocowe dla banków, kontynuuje jego nadmierne wydatki wojskowe dla NATO, zmniejsza opodatkowania niepodzielonych zysków itp. Gwarancje greckiego sektora publicznego dla banki w czasie kryzysu osiągnęły 108 miliardów euro. W 2010 r. Grecja zakupiła sześć fregat z Francji (2,5 mld euro) i sześć łodzi podwodnych z Niemiec (5 mld euro).

Robotnicy nie powinni spodziewać się proludowego wyjścia z procesów, które są związane z formowaniem nowego wzoru skuteczniejszego zarządzania i realizacji nowego kompromisu przejściowego pomiędzy różnymi częściami burżuazji i w ramach imperialistycznych sojuszy. Wszystkie poparły Pakt na rzecz euro (Porozumienie o konkurencyjności) oraz strategiczne kierunki „Europy 2020”, które mają na celu zapewnienie taniej siły roboczej w UE w celu wzmocnienia monopoli w konkurencji na rynku międzynarodowym.
Wszystkie promują „liberalizację” sektorów strategicznie ważnych (energetyka, telekomunikacja, itp.), restrukturyzację, tak aby znaleźć odpowiednie wyjście ku zadowalającej rentowności zbyt zakumulowanego kapitału, które są dzisiaj pogrąża UE w stagnacji.

Z tego powodu Nowa Demokracja (ND) głosowała za 38 rządowymi projektami ustaw, a LAOS głosowało za Memorandum 1. Z tego powodu, ND i PASOK mogą prowadzić dyskusję na temat wspólnych rządów, ponieważ mają one ku temu podstawą programową, „ciągłe memorandum”, które będzie stosowane w stosunku do wszystkich krajów członkowskich UE. Z tego powodu ich bratnie partie wspólnie wspierają antyludową ofensywę przeciwko Portugalii i Irlandii.

Z tego powodu ND domaga się przyspieszenia realizacji podstawowych celów Programu Średnioterminowego i głosowało za większością klauzul dotyczących prywatyzacji, sprzedaży majątku publicznego, zniesienie ograniczeń na prywatne inwestycje, które chronią środowisko, ograniczenia wynagrodzeń w sektorze publicznym, które przyczynią się do ich dalszego spadku w sektorze prywatnym.

„Renegocjacje”, których domaga się ND dotyczą środków zmierzających do wzmocnienia wielkiego kapitału, takich jak nowe obniżenie stawki podatku od zysków, podczas gdy PASOK już obniżyło go o 20%, a w Niemczech jego poziom wynosi 30%. Jest to związane z nowymi pakietami pomocy państwowej, które doprowadzą do nowego uszczuplenia dochodów ludności i zwolnienia firm ze składek pracodawców na fundusze ubezpieczenia społecznego.

Stanowisko Synaspismos/Europejskiej Partii Lewicy w zakresie podzielenia długu publicznego na legalny i uciążliwy nielegalny, jak również o możliwości przekształcenia UE na rzecz ludu są głęboko mylące. Te pozycje zostawiają otwarte drzwi dla płacenia przez lud za kryzys i największą część „legalnego” długu publicznego, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Stanowiska dotyczące proludowego przekształcenia UE i europejskiej federacji ukrywa klasową treść imperialistycznego międzypaństwowego sojuszu jaki UE obiektywnie posiada. Niezależnie od formy jaką przyjmie UE, jej reakcyjna strategia wobec ludzi pracy i jej udział w imperialistycznych interwencjach i wojnach nie ulegnie zmianie.

Różne elementy nurtu oportunistycznego starają się oszukać lud, twierdząc, że rzekomo istnieją bezbolesne rozwiązania, które są w jego interesie, bez konfliktu i zerwania z władzą monopoli. Poszczególne elementy w SYRIZA i ANTARSYA (koalicje oportunistów) promują wyjścia ze strefy euro i umorzenie długu bez tykania władzy kapitału jako rozwiązanie proludowe oraz ogniwo ku antykapitalistycznej mobilizacji sił. Ponadto, niektóre „narodowo-patriotyczne” siły mówią o opuszczeniu strefy euro i pozostaniu w UE. Tak więc, napompowanie długu publicznego i przystąpienie do strefy euro są mylnie przedstawiane jako główne przyczyny ofensywy przeciwko ludowi. Tak więc, deptanie praw pracowniczych zarówno w państwach nienależących do strefy euro, takich jak Szwecja i Wielka Brytania, a także w Niemczech, które nie są zadłużone dowodzi, że głównym winowajcą jest kapitalistyczna droga rozwoju sama w sobie. Linia walki, którą promuje nurt oportunistyczny jest w rzeczywistości alternatywną formą zarządzania w ramach systemu, która w najlepszym wypadku, może przyczynić się do przejściowego odzyskania kapitalistycznej rentowności. Niemniej jednak, nawet jeśli przywrócenie wyższego tempa rozwoju kapitalistycznego zostanie osiągnięte, to nie idzie to w parze z dobrobytem narodu, ale działa przeciw niemu. Przykłady Argentyny i Ekwadoru dowodzą, że zaprzestanie spłat i dewaluacja waluty doprowadziły do nowych ofiar ponoszonych przez ludzi pracy w celu wzmocnienia konkurencyjności gospodarki i zwiększenia eksportu.

Rozwiązaniem dla robotników nie jest powrót do przeszłości, do protekcjonizmu gospodarki kapitalistycznej na poziomie narodowym, ale naprzód ku władzy ludu, ku socjalizmowi.
Propozycje oportunistyczne są przyozdobione mylącym odwoływaniem się do ludu, wzywając go do obalenia okupacji MFW i trojki. W ten sposób ukrywają oni aktywną rolę greckiej klasy rządzącej w ofensywie przeciwko prawom i dochodom ludu. ukrywają przeplatanie się kapitału krajowego i międzynarodowego. Przedstawiają odstąpienie od niektórych suwerennych praw przez klasę rządzącą, które służą do wzmocnienia jej władzy i ochrony jej rentowności, jako nowe zjawisko.

Robotnicy muszą walczyć z ekonomiczną dominacją monopoli, państwem kapitalistycznym i imperialistycznymi sojuszami, takimi jak UE. Nie powinni ulegać impasom i dylematom władzy kapitalistycznej.

Lud musi zorganizować kontratak w celu odparcia najgorszego. Jego skoordynowane działania powinny mieć miejsce wszędzie przy odrzuceniu wszelkich form burżuazyjnego zarządzania. Należy domagać się opłat na fundusze ubezpieczeń społecznych od wielkiego kapitału, a nie rodzin spośród ludu. Należy zwalczać linię polityczną, która niszczy prawo pracy i do ubezpieczenia społecznego, zmniejsza wynagrodzenia i umożliwia bezpośrednie wykorzystanie własności publicznej przez grupy monopoli.

Lud musi działać tak, aby zmienić stosunek sił wszędzie, należy walczyć wraz z KKE w związkach, w ruchu związkowym, powinien być zorganizowany przeciwko kapitalistycznym instytucji, które go uciskają i wyzyskują. Tylko w ten sposób można rozpocząć osłabianie każdego kapitalistycznego rządu, każdej większości parlamentarnej, jak również bezprawia i eksploatacyjnej przemocy.

Nadszedł czas aby klasa kapitalistyczna i jej polityczni poplecznicy, którzy używają straszaka bankructwa, poczuła prawdziwy strach. Jeśli rząd faktycznie ucieka się do pożyczek, ponieważ nie może zapłacić pensji i emerytur, to obalenie władzy monopoli należy przyspieszyć. Ścieżka rozwoju gospodarki ludowej, socjalizmu może zapewnić wypłacenie pensji i emerytur dzięki wykorzystaniu bogatych krajowych zasobów naturalnych, anulowaniu długu i utworzeniu międzynarodowych porozumień wzajemnych korzyści poprzez wycofanie się z UE i NATO.

Tak więc istnieje rozwiązanie: „wycofanie się z UE i anulowanie zadłużenia przez władzę ludową”.
Czas aby ruch robotniczy, wspólnie z radykalnym ruchem samozatrudnionych i rolników, przyjął linię walki, która w końcowym rezultacie zmiecie zgniły i zbankrutowany system wyzysku.

Ateny, 15.07.2011
Biuro Polityczne KC KKE

Tekst oryginalny ukazał się na: http://inter.kke.gr/News/news2011/2011-09-06-pb-crisis/

Ogłoszenia parafialne

Społeczność

dzierżyński